“ทำไมต้องฟื้นขึ้นมา โลกใบนั้นทำให้พวกเจ้ามีความสุขไม่ได้หรือ”
“ไม่ได้ นายท่านในโลกใบนั้นดูดเลือดแล้วไม่มีรสชาติ” โคโค่สตีฟพูดอย่างจริงจัง
“รู้สึกเหมือนกัน ข้าดูดเลือดไปคำใหญ่ ถุย! มันรสชาติอะไรกัน!” ไมรอนพูดอย่างรังเกียจ
ชายชุดแดงอ้วนเตี้ยมุมปากกระตุกยิกๆ นี่มันคำตอบบ้าอะไร ทำไมเขาฟังไม่ค่อยรู้เรื่อง
อันหลิน “…”
ชายชุดแดงอ้วนเตี้ยเฉลียวใจจึงกระแอมเบาๆ “ในเมื่อพวกเจ้าได้สติแล้ว ก็อย่าได้ดิ้นรนเลย เถาวัลย์แดนอนธการผนึกพลังของพวกเจ้า พวกเจ้าดิ้นไม่หลุดหรอก”
“เจ้าจะทำอะไรกันแน่” อันหลินถามเสียงต่ำ
“บอกพวกเจ้าก็คงไม่เป็นไร เพราะพวกเจ้าก็ถือว่าเป็นผู้มีส่วนเกี่ยวข้องกับแผนการนี้ด้วยเหมือนกัน” ชายชุดแดงอ้วนเตี้ยมองทุกคน นัยน์ตาอิดโรยเป็นประกายขึ้นมาบ้างแล้ว เอ่ยว่า “แผนการของพวกเราก็คือใช้ชิ้นส่วนหัวใจแห่งดินแดนสร้างดินแดนใหม่ ให้เมืองฉีโหลวแห่งนี้คืนชีพ!”
“คืนชีพหรือ” อันหลินไม่ค่อยเข้าใจคำนี้
“ใช่แล้ว คืนชีพ! ทำให้สิ่งมีชีวิตในดินแดนนี้ฟื้นคืนชีพอีกครั้ง! ทำให้เมืองฉีโหลวกลับมารุ่งเรืองอีกครา!” ชายชราอ้วนเตี้ยพูดด้วยรอยยิ้ม
“หยุดล้อเล่นได้แล้ว บุกเบิกดินแดนยังพอเข้าใจได้ แต่เรื่องอย่างคืนชีพสิ
