านอยู่กลางเมืองโบราณ ไม่รู้ว่าสร้างจากวัสดุอะไร ผ่านการล้างผลาญเป็นเวลายาวนานเช่นนี้แต่ก็ยังไม่ทรุดโทรม กลับส่องแสงพร่างพรายประหนึ่งแสงหิ่งห้อยภายใต้ดวงดา ารา
รอยแยกสีดำแหวกออกกลางอากาศ
หญิงชุดดำที่รูปร่างอ้อนแอ้นเย้ายวนนางหนึ่งลากชายหนุ่มกับลูกกลมๆ สีขาวมายังดินแดนผืนนี้
ด้านหลังของนางมีชายหนุ่มผมสั้นสีทอง รูปร่างค่อนข้างผอมบางตามมาด้วย
“ที่นี่แหละแดนหมื่นวิญญาณ คำนวณตามตำแหน่งของมิติแล้ว พวกเราน่าจะอยู่ทางทิศตะวันตกเฉียงใต้ของแดนหมื่นวิญญาณ” หญิงสาวกล่าว
อันหลินมองเมืองโบราณที่ทรุดโทรมเบื้องล่างแวบหนึ่ง ตึกรามบ้านช่างนานาชนิดแน่นขนัด ทอดยาวไม่ขาดสาย มองไม่เห็นปลายทาง แค่มองจากจุดนี้ก็สามารถจินตนาการถึงความรุ่งเรืองเมื่อครั้ งเก่าได้
“เมื่ออยู่ที่นี่ พวกเราไม่เพียงแต่ต้องระวังเผ่าจิตวิญญาณเท่านั้น ยังต้องระวังจะเข้าไปในห้วงมายาด้วย ห้วงมายาของที่ร้ายกาจนัก เมื่อสองพันปีก่อนมีผีดูดเลือดอาวุโสสองตนสติ ฟั่นเฟือนไปเพราะห้วงมิติของที่นี่” ไมรอนเอ่ยปากเตือน
อันหลินได้ฟังก็ตกใจ ปกติผู้แข็งแกร่งที่อยู่ในระดับหวนสู่ความว่างเปล่าจะมีจิตใจที่หนักแน่นยิ่งนัก ถึงขั้นนี้แล้วยังเสียสติเพราะห้วงมายาได้อีกงั้นเ
