เป็นศัพท์ที่สวยจริงๆ นี่คงจะเป็นความคิดที่แท้จริงของโคโค่สตีฟด้วยล่ะมั้ง
ไมรอนพยักหน้า เขาไม่ได้ใส่ใจมนุษย์หนุ่มคนนั้น เหตุการณ์ที่ผีดูดเลือดพก ‘อาหาร’ ไว้กินตลอดเวลาเขาเห็นมานักต่อนักแล้ว จากนั้นจึงเบนสายตามองผู้ยิ่งใหญ่หวนสู่ความว่างเปล่าอีก สองตน
“ตรงหน้าเรามีตัวปัญหาสองตน จะกำจัดพวกมันให้เหี้ยนหรือไม่” ไมรอนเสนอแนะด้วยรอยยิ้ม
“สู้ไหวหรือ” โคโค่สตีฟถามอย่างสงสัย
“พวกมันไม่สามัคคีกัน ไม่มีทางร่วมมือกันโดยที่ไม่ขัดข้องใจหรอก พวกเรามีโอกาสสูงมาก” ไมรอนไม่ปิดบังความคิด
ชายเผ่ามังกรกับมารฉลามได้ฟังสีหน้าต่างก็เปลี่ยนไป สบตากันอย่างเคร่งขรึม
“กู่หลัว เจ้าคิดว่าจะสู้หรือหนี” ชายเผ่ามังกรหันไปถามมารฉลาม
จุดนี้จำต้องยืนยันให้ชัดเจน มิเช่นนั้นหากว่าเปิดศึก มารฉลามหันหลังแล้ววิ่งหนี แบบนั้นเขาจะสู้กับผีอะไร!
“อ้าวหมิงอวี้ สถานการณ์ตอนนี้ชัดเจนมาก เรามีทางเลือกแค่สองทาง หากว่าเจ้ามีจิตวิญญาณของการต่อสู่ เช่นนั้นข้าย่อมไม่หลบหนี ความแค้นของกลุ่มอิทธิพลวางลงก่อน โจมตีผีดูดเลือดก่ อนแล้วค่อยว่ากัน” กู่หลัวพูดอย่างฮึกเหิม
“ได้!” ชายเผ่ามังกรกระพือปีกสีขาว
ทันใดนั้นพยับเมฆบนท้องฟ้าในรัศมีสิบลี้ก็โหมซัด สา
