ท่านั้น ล้มเหลวไม่ได้
โคโค่สตีฟเห็นเลือดลอยมา ร่างกายก็สั่นสะท้าน ดวงตามีความกระหายปะทุอย่างท่วมท้น
ได้กินหนึ่งครั้งก็อยากกินอีก ตอนนี้นางอยากกินเลือดหยดนี้เหลือเกิน!
นางอ้าปากแล้วแลบลิ้นอ่อนนุ่มออกมา พุ่งออกไปหาเลือดภายใต้สถานการณ์ที่ถูกพันธนาการเหมือนบะจ่าง!
โคโค่สตีฟขาดสติอีกแล้ว…
“คุณพระ!”
อันหลินสะดุ้งโหยง ใช้อาคมชักนำเลือดให้ถอยหลังทันทีโดยไม่ลังเล
โคโค่สตีฟยังคงพุ่งมา อันหลินฟาดลงบนก้อนอิฐแล้วขึ้นควบทันใด กดโคโค่สตีฟไว้ใต้ร่าง “เจ้าใจเย็นหน่อยสิ!”
“ปล่อยข้า ปล่อยข้านะ ข้าจะดื่มเลือด!” โคโค่สตีฟดิ้นทุรนทุรายบนก้อนอิฐ
มือของอันหลินกดหัวไหล่ของโคโค่สตีฟเพื่อตรึงร่างของนางไว้ อีกมือปิดปากของนางเพื่อไม่ให้เลือดถูกนางกินอีก
“อู้อี้…” โคโค่สตีฟดิ้นสุดชีวิต นัยน์ตาสีแดงฉานมีน้ำตาแห่งความคับข้องใจเกลือกกลิ้ง
อันหลินเห็นภาพนี้ใบหน้าก็กระตุกยิกๆ ให้ตายสิ! ทำไมดูแล้วเหมือนเราเป็นคนร้ายที่กำลังทำเรื่องชั่วช้าเลยล่ะ
เลือดเริ่มลอยไปยังหน้าผากของโคโค่สตีฟช้าๆ แล้วหยดลงบนนั้นอย่างหวุดหวิด
อันหลินโล่งใจไปเปลาะหนึ่ง มองหน้าผากด้วยความคาดหวัง ปรากฏว่าเลือดสีทองไม่มีทีท่าว่าจะซึมลงไปทั้งหมดเล
