นหรือ
แต่จู่ๆ นางก็นึกขึ้นได้ว่าชายหนุ่มตรงหน้าตนเป็นเจ้านายของตัวเองแล้ว เรียกขานแบบนี้ก็เหมือนว่าจะไม่มีปัญหา หลังถอนหายใจอย่างที่แทบจะมองไม่เห็นแล้วก็พยักหน้ารับคำว่า “ได้ นา ายท่านอันรื่อเทียน”
“เลิกเรียกข้าว่าอันรื่อเทียนได้แล้ว ข้าชื่ออันหลิน” อันหลินโบกมือ
โคโค่สตีฟเงยหน้าขึ้นมองอันหลินด้วยความงุนงง
“ก่อนหน้านี้ข้าหลอกเจ้าน่ะ ชื่อจริงของข้าคืออันหลิน” อันหลินชี้แจง
อารมณ์ด้านลบของโคโค่สตีฟพุ่งทะยาน...
น่าโมโหจริงๆ แต่ก็ต้องยิ้มต่อไป ใครใช้ให้เขาเป็นนายท่านของข้าเล่า…
“นายท่าน แล้วข้าจะได้ดื่มเลือดของท่านเมื่อใด” โคโค่สตีฟมองอันหลินด้วยนัยน์ตากระหาย
อันหลินกลอกตา ทาสคนนี้เป็นบ้าไปแล้ว วันๆ คิดแต่จะดูดเลือดของเรา…
“รอวันไหนข้าอารมณ์ดีค่อยว่ากัน” อันหลินพูดอย่างขอไปที
โคโค่สตีฟเดินเข้ามากุมแขนของอันหลิน ร่างกายอวบอิ่มถูไถแขนไปมา อ่อนนุ่มและอบอุ่น
นางยื่นปากจิ้มลิ้มไปยังข้างหูอันหลิน ลมหายใจหอมหวน น้ำเสียงนุ่มนวล “แล้ว…อย่างไรจึงจะทำให้ท่านพอใจได้เล่า ให้ข้าสร้างความพอใจให้ท่านได้ไหม”
อันหลินขนลุกไปทั้งตัว รีบสะบัดมือของโคโค่สตีฟออกทันที “อยู่ห่างๆ จากข้า!”
“อ่อ...” โค
