อันหลินเห็นอาการของผีดูดเลือดสาวแล้วดีอกดีใจ พูดยิ้มๆ ว่า “ฮ่าๆ ๆ ตอนนี้รู้สึกอย่างไรบ้าง เห็นความร้ายกาจของเจ้าแห่งพิษผู้นี้แล้วล่ะสิ!”
ความแดงบนใบหน้าของผีดูดเลือดสาวยังไม่จางหาย ได้ฟังก็เงยหน้าขึ้นมองอันหลิน นัยน์ตาสีแดงรื้นน้ำตาขึ้นมา พูดเสียงนุ่มว่า “ร้าย…ร้ายกาจมากจริงๆ นั่นแหละ…”
ท่าทางแบบนี้หมายความว่าอย่างไร มุมปากของอันหลินกระตุกน้อยๆ เริ่มไม่ค่อยเข้าใจเหตุการณ์ตรงหน้า
นี่เป็นปฏิกิริยาหลังผีดูดเลือดโดนพิษเล่นงานเหรอ
ตามหลักแล้วควรจะตาเหลือก น้ำลายฟูมปากแล้วหมดสติตายไปเลยไม่ใช่เหรอ
ท่าทางที่เหมือนมีความรักนี่มันอะไรกัน!
ในตอนนั้นเอง จู่ๆ ผีดูดเลือดสาวก็คุกเข่าลง คิ้วงามขมวดน้อยๆ ใบหน้าเผยอาการเจ็บปวด มือกุมหน้าอกแน่น ร่างอรชรเริ่มสั่นเทิ้ม
ครั้นอันหลินเห็นก็โล่งอกไปไม่น้อย ต้องแบบนี้สิถึงจะถูก นี่สิอาการที่พึงมีหลังโดนพิษเล่นงานน่ะ
ผีดูดเลือดสาวเอ่ยอย่างยากลำบากว่า “เลือด…เลือดของเจ้า…”
อันหลินยิ้มบางๆ กำลังจะอ้าปากเยาะเย้ย เสียงที่เย้ายวนน่าหลงใหลดังขึ้นอีกครั้ง
“ข้าชอบรสชาตินี้…ราวกับมันกลั่นกรองทุกอย่างของข้าให้บริสุทธิ์…”
ผีดูดเลือดสาวแหงนหน้าขึ้น ใบหน้าซีดขาวแลดูค่อนข้างแดง
