อันหลินรู้สึกว่าตอนนี้เหมือนมีอัลปากาหมื่นตัววิ่งห้อผ่านไป
เขาไม่คิดเลยว่าตำแหน่งที่ตนอยู่จะเป็นเขตดารามายา ในสถานที่ที่ลึกล้ำยากจะคาดเดาแห่งนี้ หากทะเล่อทะล่าเข้าไปในดินแดนอันตราย ตัวเองตายอย่างไรอาจจะไม่รู้เลยด้วยซ้ำ
โชคดีที่เขายังสามารถเหาะเหินได้ถึงสามพันกว่าลี้โดยที่ไม่คิดอะไร ดวงแข็งจริงๆ…
สงครามของบุรุษเผ่าปีกทมิฬคนนั้นกับวิหคสีแดงเรียกได้ว่าสะเทือนฟ้าดิน กระบวนท่าที่ยิ่งใหญ่ทั้งหลายถูกปล่อยออกมาไม่จบสิ้น ทำเอาตาพร่า
โชคดีที่อันหลินสวมชุดลวงดาราถึงได้เก็บงำพลังปราณ ไม่ถูกผู้แข็งแกร่งทั้งสองจับได้
แม้ชุดลวงดาราจะไม่สามารถทำถึงขั้นอำพรางได้อย่างสิ้นเชิงอย่างที่ต่อกรกับอสูรดารา แต่เก็บงำกลิ่นอายหลบหลีกการตรวจสอบด้วยพลังจิตระยะไกลก็ไม่มีปัญหาเลย
เสวี่ยจ่านเทียนในอกอันหลินทอดมองสงครามอันไกลโพ้นด้วยความอึ้งแล้วพูดอย่างใฝ่หาว่า “นี่สิสงครามที่บุรุษพึงมี ทุกท่วงท่าล้วนสะเทือนนภาลัย!”
ขณะที่กำลังพูด บุรุษเผ่าปีกทมิฬก็ตวัดดาบฟันปีกข้างหนึ่งของวิหคสีแดง โลหิตสีแดงสาดกระจายเวหาหาว
แต่ทว่าเลือดกลับไม่ถูกเปลวไฟมหาศาลทำให้ระเหย แต่ก่อตัวเป็นกระบี่โลหิตเล่มหนึ่งทันใด แล้วทะลุมิติไปปักหน้า
