สวี่ยเหมิงเหมิงไม่ละสายตาไปไหน ในแววตาของนางฉายความร้อนรุ่มกับความเฝ้าปรารถนาออกมา
นั่นมันวิญญาณสัตว์เหมันต์….สัตว์อสูรที่นางใฝ่ฝันแม้แต่ในยามหลับ!
น่ารักน่าชังมากจริงๆ เลย อยากสัมผัสลูบไล้จัง!
น่าเสียดายที่ภารกิจในครั้งนี้จะเอาเรื่องส่วนตัวมาปะปนไม่ได้ ไม่เช่นนั้นนางจะต้องลองจับตัววิญญาณสัตว์เหมันต์กลับไปด้วยแน่
“อันหลิน อันดับต่อไปพวกเราจะทำอย่างไรต่อ” หลิงอิ่งถามอันหลิน
อันหลินค่อนข้างรู้สึกปวดหัว ดูจากที่สาวหิมะเหล่านี้เลือกที่จะต่อสู้กับเผ่าพันธุ์มังแทนที่วิ่งหนี ก็รู้ได้ว่าความแข็งแกร่งของวรยุทธ์ไม่อาจใช้ต่อกรกับพวกนางได้
“หรือว่าเราจะทุบผนึกน้ำแข็งให้แตกดี” หงโต้วเสนอวิธี
มุมปากของอันหลินกระตุกเล็กน้อย ชำเลืองมองหงโต้วทีหนึ่ง แล้วไม่พูดอะไรอีก
ถ้าให้มนุษย์หินอย่างหงโต้วรับผิดชอบเรื่องช่วยชีวิตซ่างกวนอี้ หงโต้วจะต้องพาซ่างกวนอี้เดินทางไปสู่หายนะแน่
“งั้นข้าจะถามเจ้าอีกคำถามหนึ่ง ซ่างกวนอี้อยู่กับพวกเจ้าในฐานะอะไร” อันหลินถามขึ้นอีกครั้ง
เมื่อลู่เวยได้ยินเช่นนั้นก็หัวเราะพร้อมกล่าวขึ้นว่า “เรื่องนี้เจ้าไม่ต้องกังวลใจไป ตอนนี้นางเป็นเมิ่งจือ…”
เพี๊ยะ!
ลู่เวยโดนเจ้าแห่งวังฉีฟาดที่หลัง
