ดงสีหน้าท่าทางแตกต่างออกไป ร่ายบทกวี “ใต้หล้ามีเพียงพวกเจ้าที่รู้ใจ แม้กายห่างไกล แต่มีใจส่งถึงกัน” หนึ่งท่อน ดูเป็นผู้ใหญ่ที่น่าเคารพนับยิ่งนัก
ได้สัตว์อสูรมาครอบครองเป็นสัตว์เลี้ยงประจำกายสำเร็จแล้ว หลิวฉู่ฉู่ปลดพลังสกัดกั้นให้กับวิญญาณสัตว์เหมันต์ตัวอื่นๆ และกล่าวลากับพวกมัน
ผ่านไปครู่หนึ่ง อันหลินกับหลิวฉู่ฉู่และคนอื่นๆ ตัดสินใจว่าจะเดินทางออกจากทะเลสาบเสวียนปิงหู เพราะถึงอย่างไรเสียสถานที่แห่งนี้ก็หนาวเหน็บเกินทนไหวจริงๆ ถ้าไม่ได้มีร่างกายที่ แข็งแรงพิเศษก็คงทนความหนาวเหน็บของสถานที่แห่วนี้ไม่ไหวจริงๆ
หลิงอิ่งใช้หนวดโอบรัดตัวหงโต้วที่หนาวจนกลายเป็นก้อนน้ำแข็งไว้แล้วลากออกมาจากถ้ำ
อันหลินใช้ไฟศักสิทธิ์หลอมละลายน้ำแข็งให้กับหงโต้วด้วยสีหน้าจำใจ
เนื่องจากหงโต้วออกมาดินแดนเหมันต์นั้นแล้ว พลังปกป้องตนเองของพลังไฟแห่งชีวิตจึงสลายไป สติสัมปชัญญะของหงโต้วฟื้นคืนกลับมาอีกครั้ง
เขามองอันหลินกับหลิวฉู่ฉู่ รวมทั้งวิญญาณสัตว์เหมันต์ที่ตัวกลมน่ารักน่าชังที่บินอยู่ข้างกายพวกเขาด้วยสีหน้างุนงง
“ข้าพลาดอะไรไปหรือเปล่า” เขาถามขึ้นด้วยความอยากรู้
อันหลินขี้เกียจอธิบายจึงส่ายหน้าพร้อมกล่าวขึ้นว่า “ไปกันเถอ
