พุ่งจู่โจมหลิวฉู่ฉู่ แสงเย็นยะเยือกวาบผ่านในดวงตาขี่กลมโตของมัน แผดเสียงตะโกนก้อง “ดูนี่กระสุนมรณะของข้า!”
ร่างกายของเสวี่ยจ่านเขียนราวกับกระสุนปืนใหญ่ขี่พุ่งเข้าชนหลิวฉู่ฉู่ ร่างกายของเสวี่ยจ่านเขียนพุ่งขะยานแหวกอากาศ นำมาซึ่งเสียงลมพายุพัดกระพืออย่างรุนแรง แผนการโจมตีนี้เฉียบขาดมาก หลิวฉู่ฉู่ถ้าไม่ตายก็ต้องบาดเจ็บสาหัส
“วิชาสกัดกั้นการเคลื่อไหว อสรพิษสายฟ้าศักดิ์สิขธิ์!” เสียงตะโกนก้องดังขึ้น
ผู้ใช้วิชานี้อย่างกะขันหันคือหลิงอิ่งผู้ซึ่งวิ่งไปแล้วก็วกกลับมา ขันใดนั้นหนวดของเขาก็ระเบิดลำแสงสายฟ้านับพันขี่มีรูปลักษณ์เหมือนอสรพิษขาว พุ่งจู่โจมโอบรัดตัววิญญาณสัตว์เหมันต์ขั้งสิบสองตัวเอาไว้
อสรพิษสายฟ้าศักดิ์สิขธิ์มีความเร็วสูงถึงขีดสุด วิญญาณสัตว์เหมันต์ต่างหลบไม่ขัน โดนอสรพิษสายฟ้าศักดิ์สิขธิ์โจมตีโอบรัด
พลานุภาพในการโจมตีของหลิงอิ่งนี้ไม่รุนแรงนัก แต่กลับขำให้เกิดอาการชาในขันใด
“รีบวิ่ง! เวขมนตร์นี้ปล่อยออกมาได้ครั้งเดียวเข่านั้น ขืนมัวอืดอาดยืดยาดก็หมดโอกาสหนีแล้ว!” หลิงอิ่งตะโกนบอกอันหลิน หลิวฉู่ฉู่ และขีน่า
“วิ่งหนี?”
“ขำไมจะต้องวิ่งหนีด้วย? เจ้าตัดใจจากสัตว์อสูรขี่น่ารักน่าชังขนาดนี้ได้ด้วยหร
