อันหลินครุ่นคิดเกี่ยวกับเคล็ดวิชาที่ตนมีอย่างลึกซึ้งว่ามีสกิลไหนที่ค่อนข้างล้ำเลิศบ้าง
ก่อนหน้านี้เคล็ดวิชาที่เขานึกขึ้นได้เป็นอันดับแรกคือหมัดปรมาณูอัสนี แค่ปล่อยพลังโจมตีนี้ออกไป ผู้บรรลุระดับหวนคืนสู่ความว่างเปล่าถ้าไม่ตายก็เลี้ยงไม่โต
แต่เห็นได้ชัดว่าชายเผ่าพันธุ์มังกรตนนี้ไม่ใช่ผู้บรรลุระดับหวนคืนสู่ความว่างเปล่าระดับธรรมดาทั่วไป แต่เป็นผู้บรรลุระดับหวนคืนสู่ความว่างเปล่าแห่งอมตะมรรควิถี เมื่อเป็นเช่นนี้ จะต้องมีพลังคงกระพันอยู่อย่างแน่นอน!
ถ้าไม่ได้เห็นเขาเขมือบดอกบัวไฟของหงโต้วลงไป เหมือนกินซุปหมาล่าอย่างไรอย่างนั้นก็คงไม่คิดเช่นนี้ ร่างกายที่แข็งแกร่งระดับนี้มีความน่าสะพรึงกลัวแฝงอยู่ แล้วหมัดปรมาณูอัสนีจะ ะสังหารเขาตายได้อย่างไรกัน…
ตอนที่อันหลินคิดมาถึงตรงนี้ หลิงอิ่งก็เริ่มล่องลอยไปหาชายเผ่าพันธุ์มังกร
“ให้ข้าจัดการเอง กายเนื้อกับจิตวิญญาณที่แข็งแกร่งยิ่งไม่ได้หมายความว่าร่างกายจะไม่เกิดปฏิกิริยาตอบสนองต่อดินแดนภายนอก และไม่ได้หมายความว่าโครงสร้างเซลล์ของเขาจะไม่เสื่อมถอยเมื อถูกพิษ”
ขณะที่พูดลมปราณทั่วทั้งกายาพุ่งทะยาน หนวดแมงกะพรุนเต้นระบำอย่างบ้าคลั่ง ทันใดนั้นหนวดที่ยาวที่สุดเส้นหนึ่งก็
