ดถอนใจด้วยความรู้สึกค่อนข้างเสียดาย นางเอ่ยปากอธิบาย
หมอกควันสีดำค่อยๆ สลายไป หลิงอิ่งกำลังกินยาวิเศษที่มีสรรพคุณฟื้นคืนแขนขาที่ขาดให้งอกออกมาใหม่ ลอยอยู่กลางนภาด้วยร่างกายที่เจ็บป่วย
หงโต้วกลับนั่งยองๆ อยู่กับพื้น สายตางุงงงทอดมองไปยังหนทางเบื้องหน้า ราวกับว่าสูญเสียความหมายของชีวิตไปแล้ว สูญเสียความกระตือรือร้นในการสู้รบ
อันหลินมองผลึกหินต้นกำเนิดสีขาวร้อยกว่าก้อนที่เหลืออยู่ เอ่ยขึ้นว่า “จอมมารหนีไปแล้ว ผลึกหินพวกนี้พวกเราแบ่งกันไปก็แล้วกัน”
“พวกเจ้าแบ่งกันเถิด ข้าไม่ทำอะไร ไม่คู่ควรที่จะได้ผลึกหินต้นกำเนิดพวกนี้ไปครอบครอง” หงโต้วเอ่ยอย่างไร้ความรู้สึก
อันหลิน “…”
ทุกคน “…”
อันหลินถามขึ้นด้วยความแปลกใจ “หงโต้วเจ้าเป็นอะไรไป ทำไมจู่ๆ เจ้าถึงได้เริ่มมีสติปัญญา รู้จักตนเองได้ถ่องแท้เยี่ยงนี้”
หงโต้วอัดอั้นเต็มทรวง แผดเสียงคำรามด้วยความโกรธเกรี้ยว “บรรพบุรุษเจ้านะสิ! ผลึกหินต้นกำเนิดนี้ข้าเอาด้วยอยู่แล้ว!”
ด้วยเหตุนี้ อันหลิน หลิวฉู่ฉู่ ทีน่า หงโต้ว หลิงอิ่ง แต่ละคนจึงแบ่งผลึกหินต้นกำเนิดสีขาวกันคนละยี่สิบกว่าก้อน
“ยักษ์อันหลิน นี่เป็นผลึกหินต้นกำเนิดที่ข้าเก็บได้ เจ้าดูสิ!” รอยยิ้มแห่งความภา
