อันหลิน หลิวฉู่ฉู่ ทีน่า และหลิงอิ่งผ่านม่านแสงสีน้ำเงินไปยังดินแดนที่มีแสงสีเหลืองทองจางๆ และทันใดนั้นพวกเขาก็ถึงกับต้องตกตะลึงเมื่อเห็นสิ่งที่ปรากฏอยู่ตรงหน้า
อันหลินสูดลมหายใจเข้าทางปากด้วยความทึ่ง นัยน์ตาทั้งสองข้างเบิกโต “โอ้!”
หลิวฉู่ฉู่อ้าปากเล็กน้อย พึมพำว่า “โอ้แม่เจ้า…”
หลิงอิ่งอึ้งจนหนวดสีขาวหยุดชะงักอยู่กลางอากาศ นัยน์ตาสีน้ำเงินเบิกกว้างจนดูกลมโต
ทีน่าใช้มือป้องปาก กล่าวด้วยอาการเหม่อลอย “หอวิญญาณมหาปราชญ์เยอะมาก! ที่แท้…ที่เล่าขานกันว่าผานกู่เทพเจ้าผู้สร้างโลกเก็บหอวิญญาณมหาปราชญ์ไว้เป็นเรื่องโกหกทั้งเพ…”
“นี่คือผลึกหินต้นกำเนิด ขอร้องล่ะเลิกเรียกว่าหอวิญญาณมหาปราชญ์เสียที ฟังแล้วน่าหงุดหงิด” อันหลินกล่าวพร้อมกับกลอกตามองบน
ถูกต้องสิ่งที่ปรากฏอยู่เบื้องหน้าพวกเขาคือผลึกหินต้นกำเนิดที่เกลื่อนกลาดไปทั่ว!
ห่างไปอีกร้อยเมตรบนลานกว้างสีขาวโพลน มีผลึกหินต้นกำเนิดจำนวนมากที่ผุดอยู่บนพื้นดินราวกับเป็นมวลพฤษา
เมื่อมองออกไป ผลึกหินต้นกำเนิดสีขาวมีอย่างน้อยสามร้อยกว่าก้อน ผลึกหินต้นกำเนิดสีเขียวมีสิบก้อน ผลึกหินต้นกำเนิดสีน้ำเงินมียี่สิบกว่าก้อน ผลึกหินต้นกำเนิดสีแดงที่สวยสดดุจดั งบุปผา
