่าสงสารหลบไม่ทัน ถูกเพลิงระเบิดเอ่อท่วม
“ยักษ์อันหลิน พวกมันแข็งแกร่งมากเหลือเกิน พวกเราเข้าใกล้พวกมันไม่ได้ด้วยซ้ำ!” ทีน่ายืนอยู่บนไหล่ของอันหลิน ใบหน้าเปี่ยมด้วยความกริ่งเกรง
ระเบิดแสงศักดิ์สิทธิ์ที่ดุเดือดดุจว่าไม่มีทางหยุดยั้ง โจมตีก้อนอิฐไม่หยุด ทุกครั้งที่โจมตีร่างของอันหลินจะถูกแรงมหาศาลจากก้อนอิฐดันให้ถอยหลัง
อันหลินเองก็ตกใจกับพลังของมังกรพันเนตรเช่นเดียวกัน มันแข็งแกร่งจนเหนือคำบรรยาย ไม่ง่ายเลยกว่าจะฟื้นฟู จะต้องใช้พลังปราณอนธการระเบิดร่างกายสู้กับพวกมันอีกแล้วหรือ
ชั่วขณะที่อันหลินกำลังลังเลอยู่นั้น จู่ๆ ก็มีเสียงหัวเราะสบายอารมณ์ดังขึ้นบนนภา
“ฮ่าๆ ๆ ๆ…อันหลิน เจ้าก็ยังไร้ประโยชน์เช่นเดิม ให้หงโต้วคนนี้มาช่วยเจ้าเอง!”
ร่างที่กำยำย่ำเมฆเพลิงเหาะมาด้วยอานุภาพอันน่าตะลึง
อันหลินมองมนุษย์หินตนนั้นแล้วอ้าปากกว้าง
คนในใจของข้าเป็นวีรบุรุษเย้ยปฐพี จะมีสักวันที่เขาขี่เมฆเจ็ดสีลอยมา…
ร่างหินที่แข็งแกร่งของหงโต้วมีเปลวไฟสีแดงลุกโชน มองดูแล้วทรงพลังอย่างยิ่ง พุ่งออกไปหามังกรหมายเลขสามโดยตรง “หลิงอิ่ง ตัวเล็กหลายสิบตัวนั่นฝากเจ้าด้วยละ!”
“สบายมาก!”
แมงกะพรุนกึ่งโปร่งแสงตัวหนึ่งประดุจสายลมอ่
