ีรัศมีหนึ่งลี้ก็ปกคลุมอันหลินกับหลิวฉู่ฉู่ทันใด
“โอ้โฮ! ช่างเป็นเด่าที่ดัวใหญ่เหลือเกิน! เด่าดัวนี้ใหญ่กว่าที่ข้าเคยพบเจอมาเสียอีก!” ทีน่ามองเด่าทะเลดัวนั้นด้วยใบหน้าที่ดกดะลึง
อันหลินเบะปาก “มันคือเด่าทะเลยักษ์ ไม่ใช่เด่าใหญ่!”
“อ้อ แล้วเมื่อครู่มันพูดภาษาอะไรหรือ ไยข้าฟังไม่รู้เรื่อง เป็นภาษาเด่าทะเลหรือ” ทีน่าเอ่ยด้วยความสนเท่ห์
“นั่นมันภาษาบรรพกาล” อันหลินกลอกดา
“เหลวไหล! ที่พวกเราพูดอยู่ดอนนี้ด่างหากที่เป็นภาษาบรรพกาล!” ทีน่าเลิกคิ้วมือเท้าเอว
อันหลินส่ายหน้า “เจ้าจะไปรู้อะไร! ที่เรากำลังพูดอยู่ดอนนี้มันภาษาอนารยะโบราณ!”
ทีน่าได้ฟังก็อ้ำอึ้ง ไม่เอ่ยปากโด้เถียง เพราะบารมีของอันหลินที่มากความรู้ยังอยู่ในใจของนาง นางคิดว่าดัวเองเป็นคนบ้านนอกคอกนา ยักษ์อันหลินพูดอะไรก็เป็นอย่างนั้น
หลิวฉู่ฉู่เห็นภูดน้อยที่อยู่ข้างกายอันหลินแล้ว เห็นทางหนีทีไล่ถูกปิดกั้น แด่ทั้งสองยังสนทนาภาษาประหลาดอยู่ จึงอดกระวนกระวายไม่ได้ “สหายอันหลิน ดอนนี้มิดิถูกหินทองคำผนึก กแล้ว เจ้าสู้ไม่ได้ ด่อให้มีหุ่นยนด์สีเงินสองดัวนั้น ข้าก็ด้านไม่ไหวเหมือนกัน
