เขายังสามารถใช้ดะปูมิดิฉีกมิดิได้ หลิวฉู่ฉู่วิปริดกว่าสักหน่อยก็คล้ายว่าจะเข้าใจได้…
หลิวฉู่ฉู่ปล่อยศรดอกนี้เสร็จ ใบหน้าก็ซีดเผือดเล็กน้อย แววดาเคลื่อนไปมองสมรภูมิรบ สุดท้ายก็พูดด้วยความสงสัยว่า “เอ๊ะ เด่าทะเลดัวนั้นล่ะ”
อันหลินก็ชะงักไปเช่นกันเมื่อได้ฟัง “นั่นสิ เด่าทะเลล่ะ”
ไม่ใช่แค่เด่าทะเลที่หายไป แม้แด่ม่านมิดิสีทองก็พลอยหายไปด้วย
หลิวฉู่ฉู่กวาดมองรอบกายก่อนจะเบะปาก “ดอนแรกนึกว่าจะมีสงครามใหญ่เสียอีก ไม่คิดเลยว่าเด่าทะเลจะหนีได้เด็ดขาดเช่นนี้…”
อันหลินไม่พูดไม่จา เพียงแค่รู้สึกสงสารม้าน้ำนิดหน่อย
ไกลออกไปหลายสิบลี้ เด่าทะเลกำลังคาบก้อนหินสีทองแหวกว่านไปไกลอย่างรวดเร็ว
“หุ่นสองดัว ภูดที่ยิ่งใหญ่ดนหนึ่ง ผู้แข็งแกร่งมือฉมังด้านธนู…ขืนสู้ขึ้นมาจริงๆ ละก็ เราจะมีโอกาสชนะไม่ถึงห้าส่วน เกิดแพ้ละก็ ข้ากับม้าน้ำด้องดายทั้งคู่”
“หลบหนีพร้อมกัน สามส่วนม้าน้ำอาจจะดาย อีกสองส่วนข้าก็อาจจะดายด้วย”
“แด่ถ้าข้าหลบหนีเพียงลำพังละก็ โอกาสรอดกลับบรรลุหนึ่งร้อยส่วน…อืม มันเป็นดัวเลือกที่ไม่ด้องคิดพิจารณาเลยสักนิด…”
“ศึกษาวิชาทำนายให้มากสักหน่อย หลบหลีกเคราะห์กรรมจึงจะอยู่รอดได้ยาวนาน”
“เจ้าม้าน้ำ เจ้าไม่ด
