ีน่าสั่นเทิ้ม ในสายตาของนาง ของเหลวสีดำกำลังแผ่กลิ่นอายมรณะที่น่ากลัวอย่างยิ่งแผ่คลุมไปทั่วร่างกายของนาง
โชคดีที่หายนะครั้งนี้ดำเนินไปไม่นานมากนัก
อานุภาพฟ้าดินที่สะท้อนกลับซ่อมแซมตัวเองปรากฏขึ้น ทำให้รอยแยกสีดำบนท้องฟ้าค่อยๆ หดตัวและสมานกัน
ทุกอย่างคืนสู่ความสงบอีกครั้ง
ใช่แล้ว แผ่นดินทั้งผืนคล้ายกับว่าถูกชะล้าง เงียบสงัดไปทั่ว
ร่องน้ำบนผืนพสุธา รอยแยกที่ลึกจนมองไม่เห็นก้นพวกนี้ก็เริ่มสมานกันช้าๆ สุดท้ายกลับมาราบเรียบเหมือนบาดแผลสมานกัน
สิ่งมีชีวิตที่มืดมนบางส่วนกำลังเลื้อยขยุกขยิก แพร่พันธุ์บนพื้น ราวกับว่าฟื้นฟูพลังชีวิตแล้ว…
“ที่แท้โลกภายนอกฝนตกก็เป็นเช่นนี้นี่เองหรือ…น่ากลัวจังเลย…น่ากลัวเหลือเกิน…” ทีน่าบ่นไม่หยุด
อันหลิน “…”
ทำไมสมองของผู้หญิงคนนี้จินตนาการไปถึงขั้นนี้ได้นะ ฟังที่เขาเพิ่งอธิบายไปเมื่อครู่หรือเปล่า
“น่ากลัวจังเลย…แต่…ตื่นเต้นมาก...” เสียงที่สั่นระริกและปะปนด้วยความตื่นเต้นดังขึ้น
อันหลิน “…”
สรุปแล้วนางกำลังตื่นตัวแล้วใช่ไหม
