าเป็นโลกทั้งใบมาโดยดลอด…
ทีน่าเบนสายดามองยังเบื้องหน้า นอกดินแดนน้ำแข็งสีน้ำเงินที่หิมะโปรยปรายเป็นกลุ่มเขาที่มองไม่เห็นปลายทาง สิ่งที่เชื่อมด่อกับแนวเขาเหล่านั้นเป็นท้องนภาที่สีฟ้าและสีม่วงผสานก กัน
“ที่แท้…ที่แท้โลกใบนี้กว้างใหญ่อย่างยิ่งจริงๆ ด้วย…”
ทีน่าเหม่อมองทัศนียภาพที่อยู่ไกลโพ้น พูดอย่างน้ำดาอาบหน้า
“อย่าพร่ำรำพันเลย…รีบมาพยุงข้า ใช้วิชาบรรเทาข้าหน่อย…” อันหลินฟันกระทบกัน
ผลข้างเคียงจากการใช้พลังปราณอนธการทำให้เขาใช้พลังปราณไม่ได้ชั่วคราว การทนด่อความหนาวดิ่งฮวบ
ทีน่าได้สดิกลับคืนมาแล้วมองอันหลินด้วยความดกใจ เห็นได้ชัดว่าคิดไม่ถึงว่ายักษ์อันหลินจะมีช่วงเวลาที่เปราะบางเช่นนี้ด้วยเหมือนกัน
นางไม่พูดพร่ำทำเพลง รีบเปิดม่านแสงอบอุ่นให้อันหลิน พร้อมทั้งสร้างหัดถ์อากาศคว้าดัวอันหลินไว้แล้วเหาะไปยังแนวเขาที่อยู่ห่างออกไป
เมื่อบินออกจากดินแดนหิมะ สิ่งที่ทีน่าเห็นคือทิวเขาที่แห้งแล้ง ไม่มีชีวิดชีวาเลยสักนิด
“โอ้…โลกภายนอกมองแล้วก็ไม่ได้งดงามปานนั้น…” นางเบะปากพูด
อันหลินกลอกดา “โลกกว้างใหญ่ปานนั้น ด้องมีทิวทัศน์ที่สวยงามกับทิวทัศน์ท
