ร่างวิญญาณของมังกรดำหลงเหลืออยู่เพียงเท่านั้น และด้วยการถูกเปลวเพลิงนิพพานเผาผลาญต่อเนื่องมานับหมื่นปี พลังของมันจึงอ่อนแรงลงอย่างถึงขีดสุด เหลือเพียงเศษเสี้ยวหนึ่งในหมื่นของช่วงยุครุ่งเรืองเท่านั้น
ยิ่งไปกว่านั้น เปลวเพลิงกลืนสรรพสิ่งและแสงแห่งดวงเนตรเทพตัดมายา ต่างก็มีพลังทำลายต่อวิญญาณอย่างรุนแรง
ตูม!
โซ่อสูรสีดำแตกกระจายเป็นเสี่ยง ๆ ขณะที่แสงแห่งดวงเนตรเทพตัดมายาทะลวงเข้าสู่ร่างของมังกรดำ แสงอสูรแตกกระจาย ร่างวิญญาณสั่นสะท้าน และเสียงคำรามโหยหวนดังลั่น
พร้อมกันนั้น เปลวเพลิงกลืนสรรพสิ่งมิได้เพียงแค่แผดเผาสรรพสิ่งเท่านั้น แต่ยังแฝงไว้ด้วยกฎแห่งการกลืนกิน ส่งผลให้วิญญาณของมังกรดำพลุ่งพล่านอย่างควบคุมไม่อยู่
“นี่มันอะไรกัน! เหตุใดเจ้าถึงมีเปลวเพลิงกลืนสรรพสิ่งได้?!”
มังกรดำคำรามออกมาด้วยความตกใจอย่างที่สุด
แต่เดิมมันคิดว่าซูเฉินมาเพื่อแย่งชิงเปลวเพลิงนิพพานทองคำ ทว่ากลับคาดไม่ถึงว่าผู้นี้จะครอบครองเปลวเพลิงสวรรค์ที่เหนือยิ่งกว่าอย่าง “เปลวเพลิงกลืนสรรพสิ่ง!”
แถมแสงแห่งดวงเนตรเทพตัดมายาก็สร้างความเสียหายแก่ตนไม่น้อยเช่นกัน
“มังกรดำ เจ้าก่อกรรมทำเข็ญไว้มากมาย จนถูกนักบุญยุทธ์ตู้เจินผนึกไว้ที่นี่ บัดนี้
