างุนงง นี่มันอะไรอีกล่ะ
เขารีบสาวเท้าเข้าไปรับภูตหญิงที่จวนจะตกกระทบพื้นดินไว้ด้วยฝ่ามือ
“นี่…เจ้าเป็นอะไรไปน่ะ” อันหลินแตะศีรษะของภูตหญิง
“เจ้างั่ง! เจ้า…ปล่อยข้าเดี๋ยวนี้นะ…” ร่างบางของภูตหญิงสั่นเทาบนฝ่ามือของอันหลิน ดวงตาปรวนแปรระหว่างสีมรกตกับสีดำ ไอดำแผ่ซ่านออกมาจากผิวหนังขาวราวหิมะ ก่อตัวเป็นโครงก กระดูกเล็กๆ
อันหลินย่นคิ้ว “กลิ่นอายแบบนี้…คล้ายคลึงกับกลิ่นอายของปีศาจร้ายอย่างมาก ยุ่งเหยิงเช่นเดียวกัน แฝงด้วยความรู้สึกด้านลบอย่างไม่สิ้นสุด จะทำให้สิ่งชีวิตดำดิ่ง…แต่มันก็ไม่เหม มือนกลิ่นอายของปีศาจร้าย เพราะพลังของปีศาจร้ายจะมีความพิเศษอีกอย่างก็คือถูกใต้หล้าต่อต้าน!”
“เจ้าพูดอะไรน่ะ…นี่เป็นคำสาปก่อนตายของมังกรปีศาจ!”
ภูตหญิงขมวดคิ้วมุ่น กัดฟันแน่น พูดอย่างยากลำบาก
ตอนนี้นางรับรู้ได้ว่าอันหลินไม่มีเจตนาร้ายต่อนางจริงๆ ด้วยเหตุนี้จึงไม่มีเวลาถือสาเขาในช่วงเวลาสำคัญของชีวิต เอ่ยปากอธิบายที่มาของพลัง
อันหลินกระจ่างใจ ก่อนหน้านี้มีเหล่าฝูงชนพูดว่าปราชญ์หญิงกลับมาจากการปราบมังกรปีศาจ
