้าให้ข้าเลือกว่าจะฌาปนกิจด้วยวิธีไหนงั้นหรือ” ภูตหญิงนัยน์ตาชุ่มด้วยน้ำตา
“เจ้าต้องคำสาปจนโง่ไปแล้วหรือ ข้าให้เจ้าเลือกลูกไฟมาอันหนึ่งเพราะจะช่วยขจัดคำสาปให้เจ้า!” อันหลินเบะปาก
ภูตหญิงแน่นหน้าอกโดยพลัน พูดเสียงกร้าวว่า “ในช่วงเวลาที่สำคัญถึงชีวิตแบบนี้ เจ้ายังมีอารมณ์มาให้คนไข้เลือกวิธีรักษาอีกหรือ รู้จักคำว่าฉุกเฉินหรือไม่ ไม่รู้หรือไงว่าคนไข้แค ค่ฟังแพทย์ก็พอแล้วน่ะ ใครกันแน่ที่โง่!”
ความคิดของอันหลินกลับแตกต่าง อธิบายอย่างมีน้ำอดน้ำทนว่า “เพราะข้าเป็นแพทย์ที่ส่งเสริมประชาธิปไตยและเคารพผู้ป่วยน่ะสิ”
ภูตหญิง “…”
“งั้น…งั้นข้าเลือกเพลิงสีม่วงแล้วกัน…” ภูตหญิงพูดพลางชี้มารดารา มุมปากมีเลือดสีดำซึมออกมา
นางรู้สึกว่าลูกไฟสีม่วงที่แฝงด้วยแสงดาวงดงามชวนฝันยิ่งนัก ต่อให้ถูกเปลวไฟงดงามดวงนี้แผดเผาก็นับว่าตายได้อย่างสวยงามแล้ว
มุมปากของอันหลินกระตุกยิกๆ เมื่อครู่ใครพูดกันว่าผู้ป่วยฟังคำพูดของแพทย์ก็พอแล้วน่ะ
เพลิงสุริยันที่เขาแนะนำถูกภูตหญิงป้อนหมาไปแล้วเหรอ
เวลากระชั้นชิด และเขาก็มั่นใจในเพลิงเทวะของตนอย่างยิ่ง เพลิงเทวะทั้งสี่ไม่
