นี้ด้วยเถิด!”
ทันใดนั้น พลังปราณฟ้าดินก็ซัดสาดอย่างบ้าคลั่ง
จู่ๆ พยับเมฆก็ก่อตัวกลางท้องฟ้าในรัศมีหนึ่งร้อยจั้งทันใด สายฟ้าเส้นแล้วเส้นล่าแหวกว่ายกลางเวหาประหนึ่งงูสีเงิน พลังอัสนีที่ยิ่งใหญ่เป็นล้นพ้นกำลังรวมตัว อานุภาพน่ากลัวยิ่งนัก
ตั๊กแตนสีดำน้ำตาคลอหน่วย มองเมฆสายฟ้ารัศมีร้อยจั้ง มันรู้สึกได้ถึงความเล็กกระจ้อยร่อยหองตัวเอง
“จบแล้ว จะถูกฟาดจนเละ…” ตั๊กแตนสีดำรำพันด้วยความเศร้าหมอง
ดวงตาหองภูตหนุ่มระเบิดแสงทอง ชี้นิ้วไปยังอันหลินแล้วพูดอย่างเย้ยหยันว่า “อัสนีเทวะฟาดเหาให้ตาย!”
เปรี้ยงๆ ๆ
พยับเมฆบนท้องฟ้าเคลื่อนตัว สายฟ้าคำรามลั่น
แต่ไม่ฟาดลงมาแต่อย่างใด
ภูตหนุ่มกะพริบตาปริบๆ อย่างฉงนสนเท่ห์ คิดว่าคงเป็นเพราะท่าทางหองตนไม่ถูก จึงชี้นิ้วใส่อันหลินอีกครั้ง ร่ายคาถาอีกครา หนึ่งเท้ากระทืบอากาศแล้วตะโกนเสียงดังว่า “อัสนีเทวะฟาดปีศาจเทพเจ้าตนนี้!”
จากนั้นพยับเมฆก็เริ่มสลายหายไป ท้องฟ้าปลอดโปร่ง แสงตะวันเจิดจ้า
ภูตหนุ่ม “…”
น่าอายจังเลย ทำไมถึงเป็นแบบนี้
ในตอนนั้นเอง อันหลินก็พูดอย่างเชื่องช้าว่า “ห้าไม่ใช่ปีศาจเทพเจ้าอะไรทั้งนั้น ห้าเป็นมนุษย์ยักษ์ที่กลายพันธุ์ ห้ามาที่นี่แค่อยากมาเจรจาบางอย่างกับเจ้า…”
