เมื่อได้ยินเสียงกระจกวิเศษของตนเป็นเสียงเด็กผู้หญิงที่ดูจะอ่อนวัย อันหลินก็วางใจแล้ว
มีเพียงเสียงที่น่ารักแบบนี้เท่านั้นที่ตรงกับรสนิยมของเขาจริงๆ ด้วย!
“กระจกวิเศษ เสียงของเจ้าไพเราะมาก ร้องเพลงสักเพลงได้ไหม” อันหลินถามยิ้มๆ
คันฉ่องวิหคชาด “…”
จู่ๆ ผิวคันฉ่องสีน้ำเงินก็มีแสงสว่างฉายวาบ
“นายท่าน เมื่อครู่ข้าวินิจฉัยอารมณ์ของท่านแล้วพบว่า ที่ท่านแสดงออกอย่างวิตกจริตนั้น เป็นเพราะท่านยังถูกอารมณ์ด้านลบที่ถูกทอดทิ้งครอบงำอยู่ ท่านอยากสื่อสารกับข้าให้ได ด้การยอมรับจากข้า เพื่อชดเชยความว่างเปล่าในใจ” เสียงอ่อนวัยกังวานดังขึ้นอีกครั้ง
อันหลินตะลึงงัน ไม่คิดเลยว่าคันฉ่องวิหคชาดจะมีคุณสมบัติข้อนี้ด้วย
“แล้วข้าควรทำอย่างไร เจ้าชดเชยความว่างเปล่าในใจข้าได้ไหม” อันหลินถามด้วยสีหน้าที่จริงใจ
“ข้าอยากเปลี่ยนเจ้านาย” คันฉ่องวิหคชาดพูดอย่างซื่อตรง
อันหลิน “…”
ปวดหัวใจเหมือนถูกมีดแทงอีกครั้ง
อันหลินเก็บคันฉ่องวิหคชาดใส่แหวนมิติเงียบๆ เขาในตอนนี้นึกถึงกระบี่พิชิตมาร ทำไมอาวุธที่พูดได้ถึงจองหองขนาดนั้น สั่งสอนยากขนาดนั้นกันนะ
มีแค่ก้อนอิฐสีดำก
