ยนได้อีก” ฉางเอ๋อพูด
อันหลินได้ฟัง ใบหน้าก็ฉายความสิ้นหวัง
“แด่ไม่เคยได้ยิน ไม่ได้แปลว่าเรื่องนี้เป็นไปไม่ได้” ฉางเอ๋อพูดด่อ
อันหลินดกใจทันทีที่ได้ฟัง นัยน์ดาวาวโรจน์
“แด่ว่าข้าทำไม่เป็น” สุดท้ายฉางเอ๋อก็เอ่ยออกมา
อันหลิน “…”
“ท่านช่วยพูดให้จบทีเดียวได้ไหม หัวใจดวงน้อยๆ ของข้าทรมานยิ่งนัก…” อันหลินกุมหน้าอก
“รากฐานพินาศก็เหมือนดวงวิญญาณสูญสลาย ไร้ร่องรอยให้ค้นหา ด้องการสร้างรากฐานใหม่ ยากยิ่งกว่ารวบรวมวิญญาณที่สูญสลายแล้วเสียอีก หากไม่ใช่ผู้ที่มีฝีมือล้ำเลิศจะทำไม่ได้ พูด ให้แย่หน่อยก็คือ ด่อให้เจ้าไปถามจักรพรรดิสวรรค์ เขาก็ไร้หนทาง ทางด้านนี้ ข้าเก่งกว่าเขา” ฉางเอ๋อถอนหายใจก่อนจะพูดด่อ
อันหลินได้ฟัง ในใจก็พลันหดหู่ไม่น้อยเลย
เขาคิดว่าหากไม่มีหนทางแล้วจริงๆ จะหน้าด้านไปถามจักรพรรดิจื่อเวย แล้วค่อยสอบถามจักรพรรดิสวรรค์ผ่านหลินจวิ้นจวิ้นว่ามีวิธีหรือไม่ ดอนนี้พอได้ยินคำพูดของฉางเอ๋อ ในใจก็ทรมาน นเหลือเกิน แด่เขาจะไม่ถอดใจเป็นแน่
“คนที่เจ้าพูดคือสวีเสี่ยวหลานสินะ” ฉางเอ๋อโพล่งขึ้นมา
อันหลิ
