“ต๋าอี ต๋าเอ้อร์ ขวางพวกนางไว้!”
ขณะเดียวกัน ปีกเพลิงสีทองของสวีเสี่ยวหลานก็กางออกปานพญาหงส์สยายปีก แสงอัสนีปกคลุมทั่วสรรพางค์กาย หลบหนีไปไกลอย่างรวดเร็ว ริมฝีปากขมุบขมิบ กำลังร่ายมนตร์บางอย่าง
“นี่น่ะหรือที่พึ่งของเจ้า” ชิงหลียิ้มจางๆ แล้วโบกมือ
ต๋าอีกับต๋าเอ้อร์ที่พุ่งใส่พวกนางทั้งสี่กลายเป็นน้ำแข็ง ร่วงหล่นลงพสุธาในพริบตา
หุ่นยนต์ที่เป็นกำลังสำคัญในการต่อสู้ ตอนนี้กลับไม่ใช่คู่ต่อสู้ของชิงหลี
ครืน
ในตอนนั้นเอง อันหลินก็กางปีกวายุหนีไปทางสวีเสี่ยวหลานแล้ว เนื้อตัวแผ่ไอดำเป็นระลอกๆ รวดเร็วจนมองเห็นไม่ได้ด้วยตาเปล่า พลางซ่อนตะปูสีแดงเล่มหนึ่งไว้ในแขนเสื้อ
สาวหิมะที่มีจานกลมสีขาวลอยอยู่ด้านหลัง ยื่นมือออกไปคว้าอากาศที่อยู่ไกลออกไป
แกรก…
การพันธนการมิติที่ยิ่งใหญ่ทำให้อันหลินกับสวีเสี่ยวหลานดุจถูกตรึง กระดิกกระเดี้ยไม่ได้เลย
“หึๆ ช่างเป็นการหลบหนีที่น่าขันเสียจริง…ความเร็วเพียงแค่นี้ของพวกเจ้า ไม่มีความหมายในสายตาข้าเลย” ชิงหลีส่ายหน้ายิ้มๆ นอกจากความดูแคลนแล้ว ใบหน้าไม่มีอารมณ์อื่นเลย
แต่ทว่าในตอนนั้นเอง จู่ๆ ตะปูมิติก็เปล่งแสงสว่างไสว!
ลำแสงเส้นแดงเส้นหนึ่งพุ่งผ่านท้องฟ้าราวกับเป็นเส้นโลหิ
