ดินแดนที่ขาวโพลนไปด้วยหิมะ อากาศที่หนาวเหน็บดุจคมมีดเฉือนใบหน้าของอันหลินไม่หยุด
ดินแดนผืนนี้มีแสงเบาบาง พระอาทิตย์โผล่พ้นเส้นขอบฟ้า กลับถูกพยับเมฆหนาเตอะหลายชั้นบดบัง
สำนักวิหคชาดตามล่าเพลิงศักดิ์สิทธิ์ หลายสิบคนที่ทลายแนวป้องกันมาเยือนดินแดนที่เต็มไปด้วยหิมะ กลับไม่พบวี่แววของสาวหิมะ
“พวกนางต้องมีวิชาพรางลมปราณเป็นแน่ มิเช่นนั้นไม่มีทางที่ข้าจะไม่พบร่องรอยของพวกนาง” หนวดเคราผู้อาวุโสจูโบกสะพัดดุจเปลวไฟ เอ่ยเสียงทุ้ม
“ผู้อาวุโสเฉินหลิง ฝากเจ้าด้วย” ผู้อาวุโสจี้พูดพลางมองผู้อาวุโสที่ผมขาวโพลน
ผู้อาวุโสที่แก่ชราคนนั้นพยักหน้าแล้วก้าวออกจากกลุ่มคน
เขายืนตรงกลางของฝูงชน มือกำกระจกบานหนึ่งไว้แน่น
“กระจกฟ้าดิน ดาวดาราไล่ล่า!”
เฉินหลิงเอ่ยนิ่งๆ จู่ๆ กระจกก็ส่องแสงโชติช่วง จากนั้นภาพท้องฟ้าดาราเดียรดาษอันมืดมิดก็ปรากฏตรงหน้าทุกคน
ในภาพท้องฟ้าดาราเดียรดาษมีแสงดาวสองร้อยกว่าจุดกำลังเคลื่อนย้าย ในนั้นมีดวงดาวหกดวงที่พร่างพรายดุจดวงตะวัน เคลื่อนย้ายไปยังทิศทางที่แตกต่างกัน ดวงดาวเจิดจ้าหกสิบกว่าดวงแยกเป็นยี่สิบกลุ่มก็กำลังเคลื่อนหน้าเช่นกัน ดวงดาวที่หม่นหมองอย่างยิ่งหนึ่งร้อยกว่าดวงแยกกันเคลื่อนย้ายอย่าง
