ีกครั้ง
“ภูตอัสนี ประจำที่!”
วิหคอัสนีที่มีสายฟ้าห้อมล้อมกายระเบิดเสาอัสนีพวยพุ่งขึ้นฟ้าอีกครั้ง อานุภาพสายฟ้าที่น่ากลัวทำลายทุกสรรพสิ่งใน นรัศมีสิบจั้งให้พินาศสิ้น
เฉินซิ่นหรานเห็นดังนั้นใจก็กระตุกวูบ พุ่งไปหาเมิ่งจืออีกครา
แต่หนนี้ เจ้าแห่งวังศักดิ์สิทธิ์ทั้งสามเหาะไปหาเฉินซิ่นหราน และตรึงเขาไว้อย่างแน่นหนา
ชั่วขณะที่แสงอัสนีพุ่งขึ้นฟ้า ทิศทางของมันก็เกิดการเปลี่ยนแปลงอีกครั้ง ดุจกระบี่อัสนีที่แยกฟ้าดินเล่มหนึ่ง ฉีกทึ้งมิติด้วยอานุภาพที่ล้างบางสรรพสิ่ง พุ่งไปฟันเมิ่งจือ!
จู่ๆ ดวงตาของเมิ่งจือก็มีดวงดาราพันหมื่นฉายวาบ ภาพน้ำแข็งที่หมื่นผสกศิโรราบด้านหลังโชติช่วงชัชวาล กลายเป็นม ม่านแสงเจ็ดสีมาขวางด้านหน้า
เปรี้ยง
สายฟ้าฟาดเปรี้ยง พลังงานที่น่าพรั่นพรึงทลายมิติในรัศมีหลายลี้จนเป็นรอยแยกที่ดำทะมึนและลึกล้ำหลายทาง
แต่ม่านแสงเพียงแค่เกิดคลื่นกระเพื่อมอย่างรุนแรงเท่านั้น ไม่ปริแตกแต่อย่างใด
ร่างมายาสีน้ำเงินของเทพีปรากฏกายด้านหลังเมิ่งจือ ลืมตาที่ครอบจักรวาลขึ้นส่ายตามองทั่วทุกสารทิศ สุดท้ายสายตาจั บจ้องที่ชายหนุ่มคนหนึ่ง
เทพีเริ่มสลายหายไป นัยน์ตาของเมิ่งจือเริ่มมองไปที่ชายหนุ่มคนนั้น
อันหลินรู้สึก
