็นเฉียบเปล่งเสียงเบาๆ ว่า “ภูตอัสนี ประจำที่”
ข้างๆ กระบี่สีขาวเล่มนั้น วิหคอัสนีตัวหนึ่งปล่อยเสาสายฟ้าพวยพุ่งขึ้นฟ้า
สัตตธาตุประจำที่แล้วหกธาตุ ลูกศิษย์สำนักส่วนใหญ่ทำหน้าเศร้าสลด แต่กลับทำอะไรไม่ได้
แม้แต่เหล่าผู้อาวุโสก็เกิดความรู้สึกเศร้าขึ้นมาในใจ
แต่ทว่าในตอนนั้นเอง จู่ๆ เสาอัสนีที่พุ่งขึ้นฟ้าก็หันเหทิศทาง ประดุจงูน้ำที่พาดผ่านท้องฟ้า พุ่งเฉียดไหล่เฉิ นซิ่นหรานไปทลายเขตอาคมเหมันต์ กระแทกร่างของเมิ่งจือ
สายฟ้าทิ้งวงโคจรแห่งการทำลายล้างกลางเวหา ชนเมิ่งจือให้ร่นถอยพันจั้ง!
ฟ้าดินเงียบสงัดทันใด ทุกคนต่างก็ตะลึงงัน
ไม่ว่าจะเป็นสาวหิมะ หรือผู้อาวุโส ลูกศิษย์ของสำนักวิหคชาดต่างก็จับจ้องไปที่สังฆราชินีเมิ่งจือ
ชุดสีขาวของเมิ่งจือดำเกรียมขาดรุ่งนิ่ง เผยให้เห็นผิวขาวราวหิมะ บางที่ยังมีร่องรอยไหม้เกรียมให้เห็นอยู่ ไรๆ เห็นได้ชัดว่าได้รับบาดเจ็บนิดหน่อย
ผมสีเงินของนางโบกสะบัด นัยน์ตาสีทองมองภูตอัสนีตัวนั้นด้วยความฉงนสนเท่ห์
วิหคอัสนีกะพริบตาปริบๆ ใช้ปีกเกาศีรษะด้วยความงุนงง ออกอาการงงเป็นไก่ตาแตก ตัวเองก็ไม่เข้าใจเช่นกัน
