อันหลินมองแสงเพลิงศักดิ์สิทธิ์ค่อยๆ หดตัวหายไป หยัดกายลุกขึ้นช้าๆ แล้วบิดขี้เกียจ
จัตุรัสค่อนข้างเงียบงัน ผู้คนแทบจะลืมหายใจและปรบมือ เพียงแค่เหม่อมองอันหลินอยู่แบบนั้น ดุจกังวลว่าอันหลิน ยังมีอะไรทำให้พวกเขาตกใจอีก
อันหลินแย้มยิ้ม คำนับลูกศิษย์หลายหมื่นชีวิตกับผู้อาวุโสทั้งหลายในจัตุรัสอย่างตั้งใจ ถึงลงจากแท่นพิธีด้วยคว วามรู้สึกที่ยังไม่ค่อยหนำใจ
จบแล้วเหรอ
บรรดาลูกศิษย์ถึงได้สติ บรรยากาศในจัตุรัสเพลิงศักดิ์สิทธิ์ฮือฮาในพริบตา ลูกศิษย์หลายหมื่นปรบมือแสดงความยินดี บา างคนถึงขั้นตะโกนเรียกชื่ออันหลินดังลั่น
ถึงอย่างไรอันหลินก็เป็นลูกศิษย์สำนักวิหคชาด เป็นคนกันเอง แม้พวกเขาจะอิจฉาริษยาอยู่บ้าง แต่ในเวลาแบบนี้ก็ยั งแสดงความยินดีและความตกใจของตนอย่างไม่ตระหนี่อยู่ดี
อันหลินไปหาพวกม่อไห่ รำพันอย่างพึงพอใจว่า “ประโยชน์ในครั้งนี้นับว่าไม่เลว”
หลู่เจียจื้อหน้ากระตุกยิกๆ พูดอย่างไม่สบอารมณ์ว่า “ขอร้องล่ะ…อย่างเจ้าเรียกว่าประโยชน์เหนือธรรมชาติแล้ว! ห หากเรียกว่าไม่เลว งั้นข้าก็กลายเป็นยากจนข้นแค้นไปแล้วสิ”
ม่อไห่มองอันหลินด้วยความนับถือพลางเอ่ยว่า “ตอนแรกเจ้าบอกว่าจะบรรลุระดับหวนสู่ความว่างเปล่าภายในสิบปี ข้าน
