้ำมากก็พอแล้ว!
ลูกศิษย์หลายหมื่นคนพากันมองไปที่ชายหนุ่มชุดขาวพลิ้วไหวกลางแท่นพิธีอีกครั้ง แววตามีความเลื่อมใสและเร่าร้อนเพิ่มมาหลายขุม
สวีเสี่ยวหลานมองชายหนุ่มผู้เป็นที่จับจ้องอย่างยิ้มแย้ม พึมพำว่า “ข้าว่าแล้ว เจ้าจะถอยอย่างหน้าม่อยคอตกได้อย่างไร มันไม่ใช่วิธีของเจ้า”
ในตอนนั้นเอง หงส์ไฟสีขาวกลางเวหาก็อ้าปาก ขนนกเที่ยงแท้สีขาวเหาะเหินอากาศไปหาเพลิงศักดิ์สิทธิ์ จากนั้นเขมือบมันในคำเดียว!
เสียงร้องกังวานอันสุขสมยิ่งดังออกจากปากของหงส์ไฟแล้วกลายเป็นเพลิงศักดิ์สิทธิ์อีกครั้ง
ทุกอย่างสงบลง ดุจว่าไม่เคยมีอะไรเกิดขึ้นมาก่อน
อันหลินมองเพลิงศักดิ์สิทธิ์ ผู้อาวุโสและลูกศิษย์ก็มองเพลิงศักดิ์สิทธิ์ประหนึ่งกำลังรอคอยบางอย่าง
สองนาทีผ่านไป ไม่มีเรื่องอะไรเกิดขึ้นเลย…
“ให้ตายสิ กินแล้วไม่จ่ายเงินหรือ!”
อันหลินทนไม่ไหวอีกแล้ว อ้าปากด่าทอเพลิงศักดิ์สิทธิ์
“พรืด…” มีลูกศิษย์ไม่น้อยขำกับคำพูดที่ประหลาดของอันหลิน ในใจเกิดความรู้ดีขึ้นมากโข
หลานเยียนหัวเราะใจตัวสั่นอีกครั้ง ปากบอกว่าอันหลินสนุกสนานเหลือเกิน หากไม่ใช่เพราะสวีเสี่ยวหลานได้ไปก่อน นางจะตามจีบให้ได้แน่ๆ คำพูดนี้ทำให้สวีเสี่ยวหลานกลอกตาใส่หลานเยียนอย่างแรง
