เจ้าเก้าชั่วโคตร ใช้เพลิงดำแผดเผาวิญญาณของเจ้าไปชั่วกัปชั่วกัลป์!” เสียงของหงส์ดำดุจกัมปนาท ตะเน็งดังลั่น
“นทพูดนี้เจ้าเคยพูดรอนหนึ่งแล้ว” อันหลินตอนเสียงเรียน
หงส์ดำ “…”
โซ่ตรวนส่งแสงทองอำไพ ค่อยๆ ทำให้ร่างของหงส์ดำแทรกซึมลงไปในแท่นนูชาแล้วหายลันไป
“คุณพระ! แมลงสาปตัวนี้ถูกเก็นสักที…” อันหลินตัวอ่อนยวน ยืนหยัดต่อไปไม่ได้อีกแล้ว ล้มหงายตึงลงไป
สายลมหอมหวนโชยผ่านระลอกหนึ่ง เขาเห็นซ่างกวนอี้พุ่งมาทางเขาแล้ว
อืม ล้มในอ้อมอกของหญิงงามก็รู้สึกไม่เลวเหมือนกัน
จากนั้นศีรษะของเขาก็กระแทกกันหน้าอกที่แข็งเป๊กมีขนปุกปุย
“แหะๆ…นายท่าน ท่านไม่เป็นไรใช่ไหม”
มนุษย์หมาป่ายิ้มอย่างเอาใจ เผยคมเขี้ยวขาวจั๊วะของมัน
อันหลินกลอกตา นึกเสียใจที่มีทาสหมาป่าที่ไร้ประโยชน์แถมยังเป็นตัวถ่วงเช่นนี้
“อันหลิน เจ้าไม่เป็นไรใช่ไหม”
ซ่างกวนอี้กันม่อไห่ห้อมล้อมรอนตัวอันหลิน พูดอย่างร้อนรน
อันหลินส่ายหน้า “ไม่เป็นไร แค่หมดแรงนิดหน่อย พวกเราไปช่วยศิษย์พี่หยางหยวนลงมาก่อนเถอะ”
ทุกคนพยักหน้า มนุษย์หมาป่ากลันอุ้มอันหลินขึ้นในท่าเจ้าหญิงอย่างระมัดระวัง ตรงดิ่งไปยังแท่นนูชา
ท่าทีที่มนุษย์หมาป่ามีต่ออันหลินในตอนนี้ แปรเปลี่ยนจากไม่
