เชียน เขาคงสิ้นชีพแน่!
“ท่าน… นางคือคุณหนูเฉินเชียนเชียน บุตรสาวเจ้าผู้ครองนคร ข้าขอแนะนำให้ท่านมอบพุทธเหล็กให้นางเถอะ อย่าเอาชีวิตไปเสี่ยงเลย!”
เจ้าของแผงขายของผู้มีแววตาเจ้าเล่ห์ก็พลอยหวาดกลัว รีบกระซิบเตือนซูเฉินเสียงต่ำ
เขาเกรงว่าวิหคพิโรธของเฉินเชียนเชียนจะพลั้งเผลอฆ่าคนไปทั่ว และเขาเองก็อาจซวยไปด้วย
ตอนนี้เขาก็เริ่มตระหนักแล้วว่าพุทธเหล็กนั่นย่อมมิใช่ของธรรมดา แต่เขาก็ไม่กล้าแม้แต่จะคิดเอาไว้
“พุทธเหล็กนี้เป็นของข้า เหตุใดต้องมอบให้เจ้า? วันนี้ข้ามิอยากฆ่าผู้ใด รีบไสหัวไปเสีย!”
ซูเฉินยิ้มเย็นเอ่ยตอบ
“บังอาจนัก!”
แววตาของเฉินเชียนเชียนวูบไหวด้วยเจตนาฆ่า
นางมิอาจทนได้อีกแล้วที่มีผู้ใดกล้าพูดจาต่อกรนางเช่นนี้
ในสายตานาง ซูเฉินก็แค่ผู้ฝึกตนขอบเขตขุนนางยุทธ์คนหนึ่ง กลับกล้าพูดจาเยี่ยงนี้ ทำให้นางแทบคลั่ง
“ในนครโบราณมังกรดำนี้ ยังไม่เคยมีสิ่งใดที่ข้า เฉินเชียนเชียน อยากได้แล้วไม่ได้! เจ้าเด็กบัดซบ เจ้าทำให้ข้าโกรธมากแล้ว! พวกเจ้า จับมันมาให้ข้า อย่าฆ่า ข้าจะทรมานมันเอง!”
เฉินเชียนเชียนแค่นเสียงเย็น สายตาเต็มไปด้วยความหยิ่งผยอง
บิดาของนางคือเจ้าผู้ครองนคร ผู้เป็นถึงจักรพรรดิยุ
