สังหารเจ้าที่นี่ให้ได้!” จู่ๆ หงส์ดำก็ใช้มือตบหน้าผากของตน
ตูม
พลังที่ยิ่งใหญ่โจมตีศีรษะของมันจนแหลกละเอียด เสียงดังกึกก้อง
ลมหายใจของหงส์ดำขาดสะบั้น ร่างดิ่งลงพสุธา
อันหลินมองหงส์ดำด้วยความตกใจ
เกิดอะไรขึ้น หงส์ดำปลิดชีพตัวเองเหรอ!
ทว่าในตอนนั้นเอง ภาพมายาหงส์ดำขนาดมหึมาเหนือเวหา ก็พลันกลายเป็นเปลวไฟสีดำโฉบลงไปหาศพที่อยู่บนพื้น เปลวไฟกลืนกินปฐพี กลายเป็นลูกไฟสีดำที่หนาแน่นไร้ช่องโหว่
หลายอึดใจต่อมา ลูกไฟสีดำเริ่มหดตัว พลังที่ชวนให้พรั่นพรึงยิ่งกว่าแผ่ซ่านออกจากศูนย์กลางของลูกไฟ
อันหลินสัมผัสได้ถึงกลิ่นอายที่น่ากลัว หัวใจเต้นช้าลงไปครึ่งจังหวะ คำหนึ่งผุดขึ้นในสมองของเขา ‘นิพพานเกิดใหม่!’
เปลวไฟสลายหายไป ชายหนุ่มที่สวมชุดเกราะเปลวไฟสีดำยืนอยู่เหนือพิภพ ปีกยืดยาวสิบกว่าจั้ง
สัดส่วนที่ไม่ค่อยสมดุลกันของปีกกับร่างกายทำให้ปีกบดบังแสงจันทร์ ดูดกลืนทุกสรรพสิ่งที่สัมผัส ทำให้รู้สึกถึงความกดดันและสิ้นหวัง
ไม่รู้ว่าจงใจหรือไม่ ด้านหลังมันก็มีสายลมเปลวไฟสีดำเช่นกัน แผ่ขยายหลายร้อยจั้งราวกับจะประชันขนาดกับอันหลิน
หงส์ดำอาบไฟกำเนิดใหม่แล้วจริงๆ
มันนำความรู้สึกอันตรายมาให้อันหลิน เหนือกว่าก่อนหน้านี้
