เมื่ออันหลินได้ยินคำพูดของหงส์ดำก็ไม่โมโห แต่ย้อนถามว่า “ถ้าเจ้าทำให้พวกข้าตายในนิ้วเดียวไม่ได้ล่ะ เก๊กไม่สำเร็จย่อมต้องชดใช้ถูกไหม”
ใบหน้าของหงส์ดำชะงัก ในใจเกิดความรู้สึกเหมือนถูกลบหลู่
มือของมันไพล่หลัง แหงนหน้ามองฟ้าแล้วแสยะยิ้ม “คิดจะล่อลวงข้าให้ตกหลุมพรางหรือ มดไม่คู่ควรจะพูดเรื่องชดใช้กับข้า”
อันหลินส่ายหน้าถอนหายใจ “ถ้าไม่มีปัญญาจะเก๊ก ก็อย่าพูดว่าข้าใครได้ภายในนิ้วเดียว การเก๊กที่ทำไม่ได้จริง จะเป็นได้แค่คนโง่เท่านั้น”
สายตาของหงส์ดำจับจ้องไปที่อันหลินโดยพลัน แววตามีภาพของฟ้าดินถล่มทลาย กลิ่นอายน่ากลัวของอสูรบรรพกาลถาโถมใส่อันหลินราวกับคลื่นยักษ์
อันหลินมองหงส์ดำพร้อมกับปล่อยพลังอานุภาพออกมาทั้งหมด นัยน์ตาทรงพลังดุจราชันผู้อยู่ยงคงกระพันกำลังทอดมองสิ่งมีชีวิตกระจอกงอกง่อยทั้งหลายจากสวรรค์เก้าชั้นฟ้า
สายตาของทั้งสองประสานกัน ทำให้ฟ้าดินเปลี่ยนสี ลมกระโชกฟ้าคำราม
หงส์ดำยิ้ม แววตาเย้ยหยันจองหอง เอ่ยว่า “ได้! เจ้าเป็นคนกระจอกที่ค่อนข้างแข็งแกร่ง ขุนพลสวรรค์หงส์ดำคนนี้ชอบจัดการคนกระจอกที่ไม่เจียมตัวอย่างพวกเจ้านี่แหละ ยังคงพูดคำเดิม ข้าฆ่าพวกเจ้าได้ด้วยนิ้วเดียว หากว่าไม่ตาย ข้าจะปล่อยมนุษย
