ซ่างกวนอี้กับม่อไห่ต่างก็มองศัตรูที่ยิ่งใหญ่ตนนั้นอย่างใจจดใจจ่อ
สีหน้าของหงส์ดำนิ่งค้างไปเล็กน้อย จากนั้นมองปลายกระบี่ปักทะลุหัวใจ หยุดนิ่งไปหลายอึดใจ
มันหัวเราะ “เหอะๆ…หงส์ดำอย่างข้าเป็นขุนพลสวรรค์ที่ยืนตระหง่านบนนภาลัย บัดนี้ตกยาก ถูกผู้น้อยไม่กี่คนบีบคั้นถึงขั้นนี้…”
“เจ้าคิดว่าพวกเจ้าชนะแล้วหรือ”
มือของหงส์ดำพลันกำปลายกระบี่พิชิตมารไว้แน่น ศีรษะหมุนหนึ่งร้อยแปดสิบองศามองอันหลินที่อยู่ข้างหลัง ใบหน้าเปื้อนรอยยิ้มอำมหิต “เจ้าคิดว่าทะลวงหัวใจข้า ข้าก็จะตายงั้นหรือ”
ใจของอันหลินกระตุกอย่างแรง จ้องหงส์ดำที่อยู่ตรงหน้าแล้วกลืนน้ำลายเอื๊อก
หงส์ดำยังคงยิ้มชั่วร้าย “สิ่งมีชีวิตชั้นต่ำอย่างพวกเจ้า ไม่มีวันเข้าใจความยิ่งใหญ่ของชีวิตระดับข้า และไม่มีวันเอาชนะข้าได้!”
อันหลินกะพริบตาปริบๆ “ข้าเข้าใจทุกหลักการ แต่ทำไมเจ้าต้องใช้มือจับกระบี่ของข้าด้วย”
“ก่อนรบตกลงกันแล้วว่าใช้แค่นิ้วเดียว เจ้าใช้มือมันผิดต่อคำสัญญาไม่ใช่หรือ ควรปล่อยตัวแล้วใช่ไหม”
คำพูดของอันหลินดังก้องสี่ทิศ ทำให้ทุกอย่างเงียบงันทันตา
หงส์ดำ “…”
มือที่จับกระบี่พิชิตมารของหงส์ดำสั่นเทา ความโกรธเกรี้ยวเหนือคำบรรยายผุดขึ้นในใจ
“ตายเสียเ
