ต๋าอีกับต๋าเอ้อร์กลายเป็นลำแสงสีเงินเหาะกลับไปหาอันหลิน สง่างามและโก้เก๋
ม่อไห่มองกันดั้มทั้งสองแล้วอดชมไม่ได้ว่า “สมกับเป็นหุ่นโลหะที่เทียบเคียงจี้หย่งฟางสี่คน รบราจนถึงบัดนี้ความเท่ก็ยังไม่จางหาย”
“ชมเกินไปแล้ว ก็แค่ของเล่นเล็กๆ น้อยๆ” อันหลินพูดถ่อมตัว
มุมปากม่อไห่กระตุกยิกๆ แทบจะอยากฟาดเจ้าคนขี้เก๊กนี่ให้ตายเดี๋ยวนี้เลย
ขณะนั้นเองมนุษย์หมาป่าก็เดินมา มันบาดเจ็บสาหัสเป็นทุนเดิมอยู่แล้ว ซ้ำยังต่อสู้กับกองทัพอสูรอีก ตอนนี้แลดูบอบช้ำอย่างยิ่ง พลังแห้งขอด เนื้อตัวเต็มไปด้วยเลือด
“อ่ะ หมาป่าดาบขาว กินยาบำรุงร่างกายเม็ดนี้เสีย!”
อันหลินหยิบยาเลือดมังกรขั้นสองออกจากแหวนมิติแล้วโยนให้มนุษย์หมาป่า
มนุษย์หมาป่ารับยาวิเศษไป มองอันหลินด้วยความซึ้งใจ ก่อนจะกินมันอย่างไม่ลังเล
“ถ้าอย่างนั้น ตอนนี้เราเดินไปด้วยพูดไปด้วย!” อันหลินขี่ก้อนอิฐลอยขึ้น
มนุษย์หมาป่าทำหน้างุนงง “ไปไหน”
“ไปจัดการท่านเทพของพวกเจ้า มันจับศิษย์พี่ของพวกเราไป!”
อันหลินเอ่ยเสียงเรียบ ราวกับกำลังกล่าวถึงเรื่องธรรมดาสามัญ
เมื่อมนุษย์หมาป่าได้ฟัง ขนทั่วทั้งร่างก็ลุกชูชัน เกือบจะทรงตัวไม่อยู่ พูดอย่างหวาดผวาว่า “เจ้า…เจ้าจะสังหารท่านเทพของ
