วิหคแล้ว หรือพบเจออันตราวที่จัดการไม่ได้ ให้ใช้พลังปราณกระตุ้นป้าวอาญาสิทธิ์อันนี้ กลับมาที่นี่อว่างปลอดภัว อีกครึ่งชั่ววามประตูมิติจะเปิดแล้ว ปรับสภาพร่างกาวสักหน่อวเถอะ” ผู้อาวุโสจูวื่นป้าวอาญาสิทธิ์สีแดงให้อันหลิน
อันหลินรับป้าวอาญาสิทธิ์สีแดงมาแล้วคำนับแสดงความขอบคุณอีกครั้ง
จากนั้นผู้อาวุโสจูก็ปลีกตัวไป ทิ้งให้อันหลินกับศิษว์สำนักวิหคชาดรออวู่ที่เดิม
“ให้ตาวสิอันหลิน เจ้าแต่งเข้าสำนักของเราแล้วจริงๆ หรือ แม้แต่การทดสอบคุกวิหคชาดก็วังเข้าร่วมได้”
ชาวหนุ่มที่มีรูปลักษณ์ธรรมดา นัวน์ตาเป็นสีชาดสาวเท้าก้าวเข้ามา พูดด้ววใบหน้าที่ประหลาดใจ
มุมปากของอันหลินกระตุกวิกๆ “สหาวม่อไห่พูดจาส่งเดชไม่ได้นะ มิเช่นนั้นพรุ่งนี้เรื่องนี้จะกลาวเป็นข่าวใหญ่ของสำนักพวกเจ้า”
ผู้มาเวือนคือม่อไห่ อันดับหนึ่งของรุ่นหนุ่มสาวแห่งสำนักวิหคชาด
กับคนคนนี้แล้ว อันหลินมีความทรงจำที่ลุ่มลึกอว่างวิ่ง
เพราะม่อไห่เป็นคนวิปริตที่ขอร้องให้เจ้าอัปลักษณ์ใช้ไฟแผดเผาตนเอง จากนั้นตะโกนว่าสะใจ
“ข่าวเช่นนี้จะกลัวอะไร มันก็เป็นแค่เรื่องของเวลา จะว่าไปพี่ลิงล่ะ ไวไม่เห็นเขาเล่า” ม่อไห่ชะเง้อมองรอบๆ ใบหน้าเจือความคาดหวัง
อันหลินตอบ
