เมื่อสวีเสี่ยวหลานได้ยินคำพูดของหญิงชุดม่วง หน้าก็แดงเรื่อทันที เอ็ดไปเบาๆ ว่า “ศิษย์พี่หลานเยียน ท่านพูดบ้าอะไรน่ะ อยากโดนตีหรือ”
“ศิษย์น้องเสี่ยวหลานจะรังแกข้าเพราะผู้ชาย…เฮ้อ ไมตรีจิตห่างไปไกลเสียแล้ว…” หลานเยียนส่ายหน้าอย่างน้อยอกน้อยใจ
อันหลินขี่ต้าไป๋เหาะลงมาจากท้องฟ้า หยิบซาลาเปาเข่งหนึ่งออกจากแหวนมิติโยนให้หลานเยียน
ซาลาเปาเข่งหนึ่งลอยแหวกอากาศมา หลานเยียนรับไว้ตามสัญชาตญาณ มองอันหลินด้วยความงุนงง “เจ้าทำอะไรน่ะ”
“เจ้าบอกว่าข้าไม่มีสินสอดไม่ใช่หรือ นี่แหละสินสอดของข้า” อันหลินพูด
หลานเยียนงงไปหลายวินาที จากนั้นก็ระเบิดเสียงหัวเราะ “ฮ่าๆ ๆ…สินสอดซาลาเปาหรือ ไม่คิดเลยว่าอันหลินจะตลกขนาดนี้ ฮ่าๆ ๆ…”
นางเส้นตื้นเป็นทุนเดิมอยู่แล้ว ตอนนี้เห็นอันหลินใช้ซาลาเปาเป็นสินสอดด้วยท่าทีจริงจัง ก็ยิ้มหัวเราะจนท้องคัดท้องแข็ง
“เจ้ากินก่อนค่อยขำได้ไหม” อันหลินพูดอย่างเอือมระอา
“ก็ได้ๆ งั้นข้าจะไม่ให้ความตั้งใจของเจ้าบ่าวผิดหวัง” หลานเยียนกลั้นขำ เปิดฝาที่กั้นกลิ่นอายออก กัดซาลาเปาที่หอมนุ่มหนึ่งคำ รสชาติข้างในปะทุทันใด
หลานเยียนตะลึงงัน ดวงตาเบิกกว้างกินไปอีกหลายคำ
“คุณพระ…นี่ข้ากำลังกินซาลาเปา
