ม่เคยกิน ไม่นับว่าเป็นนักเรียนของสำนักบำเพ็ญเซียน! หากเจ้าไม่ได้กิน ต้องเสียใจแน่นอน!”
“ข้า…”
“เลิกพล่ามได้แล้ว พรุ่งนี้เช้าหกโมงไปแย่งที่ ช้าหมดจะอด!”
…
อีกไม่กี่วันต่อมา ซาลาเปาต้าไป๋เมินก็ถูกเหล่านักเรียนยกย่องเป็นอาหารอันดับหนึ่งของสรวงสวรรค์ หากไม่กินเท่ากับไม่เคยเข้ารั้วสำนัก…สมญานามของยอดพ่อครัวอันก็เริ่มเป็นที่นิยม
ยอดพ่อครัวอันรักษากำไรหนึ่งแสนหนึ่งหมื่นหินวิญญาณทุกวัน ได้กินซาลาเปาหลายเข่งกับเหล่าสัตว์เลี้ยง ชีวิตมีความสุข ส่วนทางด้านต้นทุน แม้ทำซาลาเปาร้อยเข่งจะใช้วัตถุดิบที่ดีที่สุดของสำนักบำเพ็ญเซียน รายจ่ายก็แค่ราวๆ หนึ่งพันหินวิญญาณ เรียกได้ว่ากำไรถล่มทลาย
“กระทะก้นแบน ข้ารักเจ้าเหลือเกิน”
สิ่งที่อันหลินชอบพูดที่สุดในแต่ละวันก็คือประโยคนี้ แถมยังไม่ลืมจูบไปฟอดหนึ่ง
เขาว่างเว้นทุกวัน มักนำกระบี่พิชิตมารออกมาหั่นผักหั่นเนื้อ แถมยังสอนเสี่ยวเสียให้หัดเอาอย่างพี่กระทะก้นแบนเสียบ้าง รู้จักมีเมตตาดูแลครอบครัว เป็นกระบี่ที่มีประโยชน์กับเจ้านาย เป็นกระบี่ที่แบ่งเบาภาระเจ้านาย
กระบี่พิชิตมารไม่อยากพูดจา ถึงขนาดว่าอยากเชือดคน
วันเวลาเรียบง่ายอย่างมาก
ถ้าว่างเว้นก็เล่นเกมกับหลิวเชียนฮ
