หอการค้าว่านเป่าทำการค้าอย่างยุติธรรม ย่อมไม่คิดละโมบเคล็ดวิชาของเขา อีกทั้งมีหอวั่นเป่าอยู่เบื้องหลัง
“ดี! ท่านใจกว้าง หากเช่นนั้น ข้าจะให้ศิลาวิญญาณระดับกลางหนึ่งแสนก้อนเป็นการแลกเปลี่ยนกับวิชายุทธ์นี้ ท่านว่าอย่างไร?”
ชายชราในชุดเทากล่าว
“ตกลง!”
ซูเฉินพยักหน้า
หนึ่งแสนศิลาวิญญาณระดับกลางเทียบได้กับศิลาวิญญาณระดับต่ำหลายสิบล้าน มีเพียงหอการค้าว่านเป่าเท่านั้นที่มั่งคั่งพอจะหยิบยื่นเช่นนี้ได้
ส่วนศิลาวิญญาณระดับสูงนั้น หอการค้าไม่มีทางนำมาแลกเปลี่ยนง่าย ๆ แน่นอน
ซูเฉินรับไม้มหาวิบัติสายฟ้าและศิลาวิญญาณระดับกลาง แล้วจากไปจากหอการค้าท่ามกลางสายตาเคารพของชายชราผู้สวมชุดเทา
“เขาคือซูเฉินหรือไม่?”
ชายชราในชุดเทามองตามแผ่นหลังซูเฉิน แววตาส่องแสงวาบ
ก่อนหน้านี้ หอว่านเป่าได้ส่งรูปภาพของชายหนุ่มรูปงามคนหนึ่งออกไป เพื่อแจ้งเตือนผู้ดูแลหอการค้าทั่วทุกภูมิภาคให้ดูแลเขาให้ดีหากพบตัว
ชายชราพลันนึกถึงภาพนั้น และมั่นใจว่าซูเฉินคือบุคคลเดียวกัน
“เขาคงกำลังมุ่งหน้านิกายเทียนเต้า หากเช่นนั้น ข้าจะสร้างสัมพันธ์อันดีกับเขาแทนหอวั่นเป่า!”
ชายชราคิดในใจ
“หลิวชิง!”
เขาตะโกนขึ้น ทันใดนั้น ชายวัยกลางคนในชุดดำก
