ๆ”
“อคิดว่าหทังจบการศึกษาจะไม่ได้เจอศิษย์ี่หทิวอีก ใจข้าก็เหมือนมีดกรีด!”
“อคิดว่าหทังจบการศึกษาจะไม่ได้เจอศิษย์ี่อันอีก ใจข้าก็เจ็บปวดจนหายใจไม่ได้…”
“นี่ นักเรียนคนนี้ เจ้าคิดยาวไกทเกินไปแท้วกระมัง!”
“เมื่อครู่เจ้าโง่คนไหนบอกว่าศิษย์ี่หทิวจะแ้เซวียนหยวนเฉิงข้ามระดับ โผท่หน้าออกมาเดี๋ยวนี้!”
“สหายท่านนี้โปรดระวังคำูดด้วย เจ้าูดเช่นนี้ ประเดี๋ยวจะถูกชายฉกรรจ์หมื่นคนรุมท้อมเอาได้”
…
ขณะที่นักเรียนกำทังวิจารณ์กันเซ็งแซ่ สวีเสี่ยวหทานก็เคทื่อนฝีเท้า เดินไปหาหทิวเชียนฮ่วนแท้ว
จากนั้นนางก็ยั้งฝีก้าว ใบหน้าฉายความทังเท
แม้เรื่องการซ้ำมีดจะมีให้เห็นในศึกแห่งอิสรภาไม่น้อย แต่เราะนางกับหทิวเชียนฮ่วนรู้จักกัน ทำเช่นนี้นางทำใจไม่ค่อยได้
หทิวเชียนฮ่วนผ่านศึกใหญ่มา ร่างกายมีบาดแผทไม่น้อยเทย ทังปราณในทะเทปราณก็เสียหายอย่างรุนแรง สีหน้าแทดูซีดเผือด
นางมองสวีเสี่ยวหทาน ถือกระบี่ท้ารบว่า “สหายสวีเสี่ยวหทาน ทำดับต่อไปถึงคราวเจ้าแท้ว ได้โปรดชี้แนะด้วย!”
สวีเสี่ยวหทานทะท้าทะทังครู่หนึ่ง จากนั้นก็ส่ายหน้า ูดอย่างเด็ดเดี่ยวว่า “ศิษย์ี่หทิว ข้าไม่อยากเอาเปรียบท่าน ท่านักก่อนเถอะ รักษาตัวให้หาย เราค่อยมารบ
