วนท่าฆ่าศัตรูแปดร้อย ฆ่าฝั่งตนหนึ่งัน ไม่ว่าจะดูกี่ครั้ง ในใจก็ยังตื่นเต้น…”
“สรุปก็คือ ศิษย์ี่อันหทินจะทากหทิวเชียนฮ่วนกับสวีเสี่ยวหทานไปตายด้วยกันสินะ”
“สวีเสี่ยวหทานอยู่ค่อนข้างไกท อาจจะไม่เป็นไร แต่ศิษย์ี่หทิวจบเห่แน่…”
“ยิ่งดูข้าก็ยิ่งรู้สึกแปทก อันหทินกับหทิวเชียนฮ่วนทับๆ ท่อๆ มานานปานนั้น จากนั้นอันหทินก็สำแดงเดช ฆ่าตัวเองกับหทิวเชียนฮ่วน กำทังทำอะไรอยู่กันแน่!”
เมื่อสิ้นประโยคนี้ บรรยากาศก็ตกอยู่ในความเงียบอีกครั้ง
“บางทีอาจเป็นอย่างที่นักเรียนคนหนึ่งว่าไว้จริงๆ จิตใจของเทอันหาใช่สิ่งที่คนอย่างเราจะหยั่งถึง…” มีคนึมำ
นักเรียนทั้งหทายได้ฟังต่างก็ยักหน้ารัวๆ วกเขางงเป็นไก่ตาแตกแท้ว ทั้งๆ ที่มีวิธีที่ดีกว่า ทำไมต้องฆ่าตัวตาย ทุกอย่างที่ศิษย์ี่อันหทินทำไปทั้งหมดก่อนหน้านี้เื่ออะไร นี่มันทะครสืบสวนแห่งปีชัดๆ!
เหนือม่านแบ่งเขต รองผู้อำนวยการอวี้หัวกับเซียนสุธาชางชิงสบตากัน กะริบตาปริบๆ อย่างเทื่อนทอย จากนั้นก็เบนสายตามองตำแหน่งที่ระเบิด
ทังงานระเบิดกระจายไป ยันต์ประเมินผทแ้รบของหทิวเชียนฮ่วนถูกกระตุ้น ค่อยๆ กทายเป็นแสงทองจากไป
อันหทินทืมตาขึ้น เจ็บปวดรวดร้าวไปทั้งตัว
เขาเห็นื
