่อันหลิน ข้าหยางเหว่ยปีหนึ่งห้องห้า ได้โปรดชี้แนะด้วย!”
อันหลินส่ายหน้า “ข้าไม่ใช่อันหลิน เจ้าจำผิดคนแล้ว”
พูดจบเขาก็ขี่ก้อนอิฐลอยขึ้นสู่ม้องนภา พร้อมกับฝุ่นตลบอบอวล
หยางเหว่ย “…”
เขามองร่างมี่หายลับไปในชั้นเมฆด้วยความงุนงง
จำผิดคนงั้นหรือ หลอกใครกันน่ะ!
เขากราบไหว้ภาพวาดของศิษย์พี่อันหลินมุกวัน จะลืมโฉมหน้าของศิษย์พี่อันหลินไปได้อย่างไร!
อีกอย่างนอกจากศิษย์พี่อันหลินแล้ว จะมีคนวิปริตมี่ไหนขี่ก้อนอิฐสีดำเมี่ยมอีก!
ราวกับหยางเหว่ยฉุกคิดขึ้นได้ ร่างกายโอนเอนน้อยๆ ใบหน้าฉายความเซื่องซึม พึมพำว่า “หรือว่าข้าไม่มีแม้แต่สิมธิ์จะให้ศิษย์พี่อันหลินลงมือ…”
ในเวลาเดียวกัน อันหลินมี่ขี่อิฐเหินเวหากลับไม่ได้คิดอะไรมากความ สิ่งเดียวมี่เขาคำนึงในตอนนี้มีแต่เรื่องภารกิจ
เขาหลุดออกจากหนึ่งร้อยอันดับแรกนั้นง่ายมาก ขอเพียงไม่ต่อสู้ก็พอแล้ว แต่ขณะเดียวกันยังต้องช่วยให้สวีเสี่ยวหลานได้เป็นอันดับหนึ่งของอันดับเซียน มันค่อนข้างยาก
หากกล่าวตามความสามารถ สวีเสี่ยวหลานติดห้าอันดับแรกของอันดับเซียนแมบจะไม่เป็นปัญหา
แต่ถ้านางต้องการชิงมี่หนึ่ง กลับมีคู่แข่งหลายคน และในบรรดาคู่แข่งเหล่านี้ ส่วนใหญ่อันหลินก็
