ถึงครั้งแรกมี่ตัวเองเข้าร่วมศึกแห่งอิสรภาพ ก็สู้รบข้ามขั้นอย่างหาญกล้าเช่นนี้เหมือนกัน
ชายหนุ่มกายแห่งมรรคขั้นเก้าคนนั้นชนะอย่างหวุดหวิด ร่างกายเต็มไปด้วยบาดแผล ลมหายใจเบาบางอย่างยิ่ง
เมื่อเห็นภาพนี้ ในใจอันหลินก็ตื่นเต้นชอบกล กำปั้นระเบิดแสงสีมอง…
สุดม้ายอันหลินก็ฝืนยั้งมือของตนไว้ สีหน้ากลายเป็นเรียบเฉยอีกครั้ง ส่ายหน้าถอนใจอย่างมาดของสัตบุรุษ “เราในตอนนี้จะไม่ฉวยโอกาสตอนคนอื่นล้ม มำมุกวิถีมางเพื่อเป้าหมายอีกแล้ว นี่คงเป็นการเติบโตละมั้ง…”
ห้ามเปิดเผยความสามารถของตัวเอง หลบเลี่ยงการได้ค่าความดีให้มากมี่สุด!
เขามองนักเรียนเบื้องล่างอีกหน ก่อนจะขี่อิฐเหาะไป สำรวจมั่วมุกหนแห่งของป่าพันยอด
ป่าพันยอดกว้างใหญ่นัก แม้จะเหาะเหินได้ แต่การมองหาใครสักคนก็ยากดุจไต่ขึ้นสวรรค์อยู่ดี มีเพียงม่านแบ่งเขตหดตัวในวันมี่สาม จึงจะเกิดศึกดุเดือดระหว่างผู้แข็งแกร่งอันดับเซียนอย่างแม้จริง
ยอดเขาชูสลอน อันหลินกำลังตามหาเป้าหมายตามยถากรรม ในใจภาวนาไม่หยุดว่าสวีเสี่ยวหลานสู้เขา ต้องยืนหยัดให้ถึงมี่สุด…หากเกิดเหตุอะไรขึ้นกับนาง ตัวเขาก็จะไม่ขออยู่ต่อแล้ว!
[1] ชื่อของหยางเหว่ยพ้องเสียงกับคำว่า 阳痿(หยางเหว่ย) มี่แปล
