ร่ำครวญว่า “สุดยอด…พี่อัน สุดยอดไปเลย อร่อยเหลือเกิน โฮ่ง!”
อันหลินทำหน้าเอือมระอา เตะสุนัขตัวนี้กระเด็น
เจ้าอัปลักษณ์ก็หยิบชิ้นหนึ่งขึ้นมากินอย่างเอร็ดอร่อย ดวงตาเปล่งประกายขึ้นเรื่อยๆ
“นายท่านทำความดีแล้ว!” เรียวนิ้วของเสี่ยวหงหยิบขนมไหว้พระจันทร์ชิ้นหนึ่งขึ้นมา ส่งเข้าปากจิ้มลิ้มสีแดงเรื่อ แววตาหยาดเยิ้ม เคี้ยวอย่างมีความสุข
อันหลินเห็นกระต่ายจันทราไร้การเคลื่อนไหว จึงโพล่งออกมาว่า “เสี่ยวเยว่ เจ้าก็หยิบด้วยสิ!”
กระต่ายจันทราทำหน้างุนงง “เอ่อ…นายหญิงมอบให้เจ้า ข้ากินได้ด้วยหรือ”
อันหลินไม่คิดว่ากระต่ายจันทราที่ไม่กลัวเกรงใคร บัดนี้กลับเกรงอกเกรงใจเช่นนี้ ก็อดขำเบาๆ ไม่ได้ “ในเมื่อตอนนี้เจ้าอยู่ในความดูแลของข้า นั่นย่อมต้องมีสุขร่วมเสพสิ ไม่อย่างนั้นเจ้าคิดว่าข้าจะตัดขนมไหว้พระจันทร์เป็นห้าชิ้นทำไม”
กระต่ายจันทราชะงักเมื่อได้ฟัง ไม่ต่อปากต่อคำอย่างที่เกิดขึ้นไม่บ่อยอีก แต่ใช้อุ้งมือขาวสะอาดหยิบขนมไหว้พระจันทร์ขึ้น เอ่ยเสียงเบาว่า “งั้นข้าไม่เกรงใจละนะ”
เมื่อเห็นกระต่ายจันทราได้กินแล้ว อันหลินจึงหยิบขนมไหว้พระจันทร์ชิ้นสุดท้ายขึ้นแล้วส่งเข้าปาก
รสสัมผัสโอชาระเบิดในพริบตา ทำให้เขาสั่นไปทั้งตัว
