“อาจารย์” แววตาหยวนฮ่าวหรันก็อ่อนโยนลง เขามองซูเฉินและเอ่ยช้า ๆ
ภูมิภาคทั้งสามสิบหกของตะวันออกกันดาร กว้างใหญ่ไพศาล
ตำแหน่งของนิกายเทียนเต้าอยู่ในแคว้นเทียนไห่ ทางเหนือของเขตตงหลิน ห่างไกลนับแสนลี้
ซูเฉินวางแผนจะโดยสารเรือสมบัติว่างเปล่าของหอการค้าว่านเป่า แม้กระนั้นก็ต้องใช้เวลาหลายเดือน
“รับทราบครับ”
ซูเฉินพยักหน้าอีกครั้ง
“อีกเรื่อง จื่อหลิงได้ติดตามหยุนเซียงกลับไปยังจงโจวแล้ว นางฝากบอกเจ้าว่า หากมีวาสนา พวกเจ้าจะได้พบกันอีกในจงโจว ฐานะของนางพิเศษมาก เจ้าจะเข้าใจเมื่อถึงเวลา!”
หยวนฮ่าวหรันกล่าว
“จวินจื่อหลิง?”
ซูเฉินอึ้งไปชั่วขณะ ไม่คิดว่านางจะจากไปเช่นกัน
เขายังไม่ได้ล่ำลานางด้วยซ้ำ
เช่นเดียวกับตอนที่ซูเฉินจากไป หลินชิงชิงก็กำลังปิดด่านฝึกฝนหลอมโลหิตมังกรเพลิงอยู่
ชีวิตมักเป็นเช่นนี้ การจากลาเกิดขึ้นโดยไม่ทันตั้งตัว
หลังพูดคุยกับหยวนฮ่าวหรันครู่หนึ่ง ซูเฉินก็ล่ำลาออกเดินทาง
หยวนฮ่าวหรันมองตามแผ่นหลังซูเฉิน ดวงตาเผยความครุ่นคิด
“แปลกจริง ไม่มีสัญญาณของการถูกสิงโดยสิ่งอื่นบนตัวเขา แต่กลับมีร่องรอยของกฎฟ้าดินติดอยู่ หรือว่าเขาเป็นอัจฉริยะโดยแท้จริง จึงเติบโตได้ถึงระดับนี้ในเวลาอันสั้น?”
หยวน
