ระดับแปลงจิตที่ไม่มีแม้แต่พลังส่วนตน ใครจะเชื่อ
หลังเงียบครู่หนึ่ง รองผู้อำนวยการอวี้หัวก็เหมือนจะตระหนักได้ถึงปัญหาของเรื่องนี้ เอ่ยปากทันควันว่า “ช่างเถอะ เรื่องนี้ต้องดูกันระยะยาว วันนี้อันหลินก็เหนื่อยกับการข้ามอสนีบาตแล้ว กลับไปพักผ่อนให้ดีก่อนเถอะ หลิงเซียวเจ้าช่วยดูแลอันหลินสักหน่อยแล้วกัน หากมีปัญหาอะไรให้รีบแจ้งข้าทันที”
“ขอรับผู้อำนวยการ อันหลินเป็นคนดังของสำนักเรา ข้าจะไม่ปล่อยให้เกิดอุบัติเหตุกับเขาแน่นอน” เซียนกระบี่หลิงเซียวยิ้มหวาน ตกปากรับคำ
เมื่ออันหลินได้ยินประโยคนี้ ก็รู้แล้วว่าแม้แต่รองผู้อำนวยการอวี้หัวก็จัดการเรื่องนี้ไม่ได้
แววตาของเขาหม่นหมอง แหงนหน้ามองฟ้า
แม้จะรู้นานแล้วว่าหนทางบำเพ็ญเซียนของตัวเองจะเขวไปบ้าง แต่เขวถึงขั้นนี้คงไม่มีใครเหมือนแล้ว
นี่เราอยู่ในระดับแปลงจิตแล้วจริงๆ เหรอ
อันหลินเกิดความสงสัยขึ้นในใจอย่างอดไม่ได้
เขากับผองเพื่อนแยกย้ายกันกลับที่พักของตน จากนั้นก็เหม่อลอย
เขามองทะเลปราณอีกครู่หนึ่ง ทารกสีทองก็ว่ายจนเหน็ดเหนื่อยแล้ว นอนหายใจหอบเหนือเกลียวคลื่น สองเท้าแกว่งไปไกวมา แลดูน่ารักเสียจริง…
น่ารักชะมัดเลย!
อันหลินกุมขมับ ไม่รู้จริงๆ
