ฟ้าดินเปลี่ยนสี ทำให้ทุกคนในสำนักความร่วมมือบำเพ็ญเซียนตกใจ
ชายวัยกลางคนท่าทางสง่างามคนหนึ่งยืนอยู่บนยอดไม้ ทอดมองร่างที่อยู่ไกลออกไปด้วยแววตาที่เปล่งประกาย
“เซียนกระบี่มิ่งหยวน ในเวลาแบบนี้ ดูเหมือนเจ้าต้องสอนอยู่ไม่ใช่หรือ” หญิงสาวที่มีรูปร่างสูงระหง สวมโค้ทสีเหลือง ใส่แว่นกรอบสีแดงนั่งยิ้มหวานอยู่บนตำราโบราณขนาดใหญ่
“เปลี่ยนเป็นเรียนด้วยตัวเองแล้ว!” เซียนกระบี่มิ่งหยวนพูดอย่างไม่รู้สึกผิดเลยสักนิด
นิ่งไปครู่หนึ่งแล้วพูดอีกครั้งว่า “แม้ผู้อำนวยการจะสั่งห้ามมุงดู แต่ข้าแอบดูไม่รบกวนอันหลินเสียหน่อย นี่เป็นโอกาสหยั่งรู้ของข้าเชียวนะ ข้าจำต้องคว้าไว้!”
ตอนนี้ในแต่ละเขตของแผ่นดินลอยฟ้า นักเรียนกับอาจารย์นับไม่ถ้วนต่างก็มองออกไปนอกหน้าต่าง
เหล่านักเรียนต่างก็ทำหน้างุนงง ไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้นกันแน่ เริ่มกระซิบกระซาบกันแล้ว
“คุณพระ เมื่อครู่ฟ้ายังปลอดโปร่งอยู่เลย ทำไมจู่ๆ ถึงมีเมฆดำปกคลุมล่ะ!”
“หรือจะมีมรสุม”
“เจ้าโง่หรือ นี่เป็นสำนักลอยฟ้าแห่งสรวงสวรรค์ บนฟ้าสูงเช่นนี้ จะมีเมฆดำหนาทะมึนเช่นนี้ได้อย่างไร!”
“หรือจะมีศัตรูที่น่าสะพรึงมาเยือน จึงทำให้ก่อนมรสุมเช่นนี้”
“เหลวไหล! เจ้าโง่ที่ไหนกล้ามาอวดดีที่สรวงสวรรค์
