กว้างจนแทบจะถลนออกมา “เจ้า…เจ้าเป็นร่างจำแลงศูนย์กลางของสถาบันวิจัยจื่อซิงงั้นหรือ!”
“ใช่แล้ว” ไป๋หลิงตอบอย่างเถรตรงประหนึ่งพี่สาวผู้อบอุ่น
เจียงอันหลานกุมหน้าอก ไม่รู้ควรจะทำหน้าอย่างไร
คุณพระคุณเจ้า!
โลกใบนี้ช่างบ้าบิ่นเหลือเกิน!
ตอนแรกเจียงอันหลานคิดว่าการผจญภัยในโบราณสถานครั้งนี้ของอันหลิน ได้ข้อมูลจื่อซิงออกมาบ้างบางส่วน ก็นับว่าเยี่ยมมากแล้ว
คราวนี้ยอดเลย คนเขาลากร่างจำแลงศูนย์ของสถาบันวิจัยออกมาด้วย!
“งั้น…สหายอันหลิน…” เจียงอันหลานชี้ทะเลสาบเมฆขาวที่ทรุดตัวลง รวมถึงพื้นดินรอบข้างที่แตกระแหงยุบตัวด้วย พูดอย่างไม่ค่อยแน่ใจว่า “นี่ก็เป็นเพราะสถาบันวิจัยจื่อซิงหรือ”
“ใช่แล้ว สถาบันวิจัยถูกไป๋หลิงเก็บใส่ประคำไปแล้ว จากนี้นางจะไปจากที่นี่” อันหลินพยักหน้า “อีกนัยหนึ่งก็คือ…สหายเจียงเกษียณได้แล้ว นับจากนี้จะโบยบินในฟ้ากว้างพสุธาใหญ่ตามใจชอบ!”
เจียงอันหลานกะพริบดวงตาที่กระจ่างใสปริบๆ ถ้อยคำของอันหลินดังก้องในโสตประสาทของเขา
สถาบันวิจัยจื่อซิงสิ้นแล้ว ตนเกษียณได้แล้วงั้นหรือ
“คุณพระ ข้าไม่ได้ฝันไปใช่หรือไม่!”
เจียงอันหลานร้องเสียงหลง กัดนิ้วตัวเองอย่างแรงไปทีหนึ่ง
ฉัวะ เลือดสาดกระเซ็นเต็มหน
