อันหลินกระตุ้นกำลังภายในตามที่เสี่ยวเสี่ยกล่าว พลังงานมหาศาลเริ่มพรั่งพรูไปหาตะปูข้ามมิติ
ติ้ง เสียงกังวานดุจหินหยกชนกันดังขึ้น ตะปูข้ามมิติสาดแสงสีแดงโชติช่วง
ประกายสูงส่งเริ่มก่อตัว ปลายตะปูส่องแสงสีแดงที่เจิดจ้าชอบกล ปานดวงดาวกระหายเลือดที่พร่างพราย
“ไปเลย!”
อันหลินดีดนิ้ว ตะปูข้ามมิติก็หายไปจากที่เดิมในพริบตา
วินาทีต่อมา มันก็ปรากฏตรงหน้าปีศาจร้อยอสูร ทิ่มทะลวงอย่างบ้าคลั่ง
เสียงที่บาดหูอย่างยิ่งเริ่มดังกึกก้องทั่วห้อง ลมพัดกรรโชก พลังปราณโหมซัด
ลำแสงสีแดงห่างจากขมับของปีศาจร้อยอสูรเพียงเยื่อบางกั้น ความหนานี้กลับเป็นเหมือนระยะห่างที่ไกลแสนไกล แม้เป็นตะปูข้ามมิติที่แหลมคมอย่างยิ่ง ก็ถูกขัดขวางอย่างแรงกล้าเช่นกัน
มิติสั่นสะเทือน รอยร้าวเส้นเล็กๆ เริ่มปรากฏให้เห็น…
การสมานแผลเข้าสู่ช่วงบั้นปลายแล้ว ปีศาจร้อยอสูรลืมตาขึ้นช้าๆ ตัดสินใจจะฉีกทึ้งอันหลินด้วยตัวเอง ทำการเอาคืนครั้งที่บ้าบิ่นที่สุด แต่แวบแรกของมัน กลับเห็นตะปูที่ส่องแสงสีแดงอยู่ตรงหน้า
ชั่ววินาทีนั้น มันสัมผัสได้ถึงความอันตรายที่รุนแรงยิ่งยวด
แกรก…
ราวกับมีอะไรบางอย่างแตกสลาย จากนั้นความเจ็บปวดที่น่าสะพรึงก็แล่นริ้วเข้ามา
ลำแส
